Ty czy ja kto z nas jest prawdziwy

Ty czy ja – kto z nas jest prawdziwy? Konkurs fotograficzny o tematyce literackiej

Wiktoria Olszówka SP 66 I miejsce

AUTOR I TYTUŁ KSIĄŻKI: Lucy Maud Montgomery, „Ania z Zielonego Wzgórza” BOHATERKA KSIĄŻKI: Anna Shirley FRAGMENT LEKTURY BĘDACY OPISEM POSTACI: " Dziecko około jedenastu lat, ubrane w bardzo krótką, bardzo ciasną i bardzo brzydką sukienkę z żółtawego białego drogietu. Miała na sobie wyblakły brązowy marynarski kapelusz, spod którego opadały jej na plecy swa warkocze bardzo grubych, zdecydowanie rudych włosów. Miała małą, bladą i wychudłą twarz, dość piegowatą, duże usta i duże oczy, które w jednym świetle były zielone, a w innym szare. ”

Oliwia Kołodziejska SP 260 II miejsce

Clive Staples Lewis „Opowieści z Narnii – Lew, czarownica i stara szafa” Dane dotyczące bohatera Biała Czarownica, Królowa Narni Fragment lektury będący opisem postaci „(. . ) wysoka pani, bardziej wysoka niż najwyższa kobieta, jaką Edmund kiedykolwiek widział. Pani również była przykryta białym futrem, w prawej ręce trzymała długą, prostą laseczkę, a na głowie miała złotą koronę. Jej twarz była biała – nie zwyczajnie biała, lecz zupełnie biała, jak śnieg lub papier, lub wata cukrowa, tylko wargi płonęły jaskrawą czerwienią. Była to twarz piękna, lecz dumna, zimna i surowa. ”

Wiktor Trybura SP 373 III miejsce

Autor: Adam Bahdaj Tytuł książki: Podróż za jeden uśmiech Bohater: Duduś Fąferski Opis postaci: (. . . ) Wzrost – 167. Waga – 64. Oczy – niebieskie jak u niewinnej panienki. Znaki szczególne – krostka na końcu nosa (. . . ) Picuś, laluś do kwadratu: buciki z noskami w szpic tak lśniły, że można było się w nich przejrzeć, spodnie długie tak zaprasowane, że o kant można było się skaleczyć, koszula jak śnieg biała i do tego błękitna muszka w białe groszki. (. . . ) Podniósł z ziemi coś, co mnie najbardziej przeraziło – walizkę z cielęcej skóry, oblepioną rozmaitymi hotelowymi nalepkami. (. . . ) Zbiegł szybko na dół, uginając się pod ciężarem wypchanej walizki i jeszcze czegoś, co dopiero teraz zauważyłem: lotniczej torby podróżnej, która obijała się o jego kolana. Wyglądał jak pasażer pierwszej klasy luksusowego okrętu. (. . . ) – Wiesz co – rzuciłem – pojedziemy do Międzywodzia autostopem. (. . . ) Nie wspominam oczywiście o Dudusiu. Mój cioteczny brat – pożal się Boże – śmiał mniemać, że kierowcy będą go prosić, by raczył zaszczycić ich wóz swoją osobą. Co za zwyczaje! Stoi elegant z walizką oblepioną nalepkami hoteli z całego świata, spodnie w kant, muszka jak barwny motyl, a tymczasem kierowca nawet nań nie spojrzy, tylko doda gazu, a na pożegnanie wypuści dymek z rury wydechowej. ”

Ryszard Czarnecki SP 128 III miejsce

Autor: Henryk Sienkiewicz Tytuł: Quo Vadis Bohater: Neron to władca Imperium Rzymskiego, wychowanek filozofa Seneki, mąż Poppei. Miał: „[. . . ] wielką, osadzoną na grubym karku głowę, straszną wprawdzie, ale niemal śmieszną, albowiem podobną z daleka do głowy dziecka. Tunika ametystowej barwy, zabronionej zwykłym śmiertelnikom, rzucała sinawy odblask na jego szeroką krótką twarz. Włosy miał ciemne, utrefione modą zaprowadzoną przez Othona, w cztery rzędy pukli. Brody nie nosił, gdyż przed niedawnym czasem poświęcił ją Jowiszowi, za co cały Rzym składał mu dziękczynienie, jakkolwiek po cichu szeptano sobie, iż poświęcił ją dlatego, że jak wszyscy z jego rodziny zarastał na czerwono. W jego silnie występującym nad brwiami czole było jednak coś olimpijskiego. W ściągniętych brwiach znać było świadomość wszechmocy; lecz pod tym czołem półboga mieściła się twarz małpy, pijaka i komedianta, próżna, pełna zmiennych żądz, zalana mimo młodego wieku tłuszczem, a jednak chorobliwa i plugawa. [. . . ] Od czasu wyjazdu do Neapolis utył znacznie. Twarz mu się rozlała; pod dolną szczęką zwieszał mu się podwójny podbródek, przez co usta jego, zawsze zbyt blisko nosa położone, teraz zdawały się być wycięte tuż pod nozdrzami. Grubą szyję osłaniał, jak zwykle, chustką jedwabną, którą poprawiał co chwila ręką białą i tłustą, porośniętą na przegubie rudawym włosem tworzącym jakby krwawe plamy, którego nie pozwolił wyrywać sobie epilatorom, gdyż mu powiedziano, że sprowadza to drżenie palców i przeszkadza w grze na lutni. Bezdenna próżność malowała się, jak zawsze, na jego twarzy, w połączeniu ze zmęczeniem i nudą. W ogóle była to twarz zarazem straszna i błazeńska. ”

Adam Czarzasty SP 114 wyróżnienie

Lewis Carroll „ALICJA W KRAINIE CZARÓW” POSTAĆ - Szalony Kapelusznik W książce nie znajdujemy pełnego opisu wyglądu Kapelusznika. Aby wyobrazić go sobie, musimy wiedzieć, że do klejenia kapeluszy kapelusznicy używali bardzo toksycznej substancji, która zawierała mnóstwo rtęci, którą ciężko się zatruwali. To zatrucie manifestowało się na wiele różnych sposobów. U niektórych rozwijało się coś w stylu syndromu Tourette'a [zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się występowaniem licznych tików motorycznych ], niektórzy cierpieli na zaburzenia osobowości. . . inni stawali się po prostu bardziej ponurzy. Substancja, której używali, miała pomarańczowy odcień i stąd właśnie wzięły się wszystkie pomarańczowe akcenty w wyglądzie Szalonego Kapelusznika. Z literatury znamy tylko jego zamiłowanie do kapeluszy i ciągłego spożywania herbaty. W tym kierunku mieszka Kapelusznik - rzekł Kot zataczając krąg prawą łapą, - A w tym (ten sam ruch lewą) - Szarak. Możesz odwiedzić któregoś z nich: obaj są zwariowani (…) Widziałam już w życiu kapeluszników - rzekła do siebie - i przypuszczam, że Szarak może być o wiele bardziej interesujący.

Julia Jałocha SP 373 wyróżnienie

Henryk SIENKIEWICZ – KRZYŻACY JAGIENKA …. Lecz nagle umilkł, przysłonił oczy ręką, a po chwili ozwał się: — Dla Boga! coże to jest? Czym oślepł, czy mi się zdaje… — Jeden na wronym koniu na przedzie — rzekł Zbyszko. Lecz Zych zawołał nagle: — Miły Jezu! dyć to chyba Jagienka! I naraz począł krzyczeć: — Jagna!… Po czym ruszył naprzód, ale nim zdążył puścić w cwał podjezdka, Zbyszko ujrzał najdziwniejsze w świecie widowisko: Oto na chybkim srokaczu sadziła ku nim, siedząc po męsku dziewczyna z kuszą w ręku i z oszczepem na plecach. W rozpuszczone od pędu włosy powszczepiały jej się chmielowe szyszki, twarz miała rumianą jak zorza, na piersiach rozchełstaną koszulinę, a na koszuli serdak wełną do góry.

Hanna Mościcka SP 260 wyróżnienie

Autor i tytuł książki J. K. Rowling , , Harry Potter i kamień filozoficzny” Dane dotyczące bohatera Harry Potter -11 lat, jedynak, sierota, wychowywany przez wujostwo. Przyjaźni się z Ronem, Hermioną i gajowym Hagridem. Ma sowę Hedwigę, gra w quidditcha na pozycji szukającego. Jego wrogiem jest Draco Malfoy. Został przydzielony przez tiarę przydziału do Gryffindoru. Fragment lektury będący opisem postaci , , Harry był bardzo mały i chudy jak na swój wiek. Harry miał drobną buzię, kościste kolana, czarne włosy i jasne, zielone oczy. Nosił okrągłe okulary, zawsze poklejone celuloidową taśmą. Jedyną rzeczą, którą Harry lubił w swoim wyglądzie, była bardzo cienka blizna na czole, przypominająca zygzak błyskawicy. Madame Malkin kazała Harry’emu wejść na drugi stołek, włożyła mu przez głowę szatę i zaczęła zaznaczać szpilkami właściwą długość. Harry wziął różdżkę i nagle poczuł uderzenie gorąca w palcach. Wzniósł różdżkę nad głowę, machnął nią ze świstem w dół, a snop czerwonych i złotych iskier wystrzelił z jej końca. Zdjęli kurtki i nałożyli swoje długie czarne szaty. ’’

Dagna Kalinowska SP 212 wyróżnienie

Lewis Carroll „Alicja w Krainie Czarów” Bohater: Alicja „- Na pewno nie jestem Adą - powiedziała w końcu - ponieważ ona ma długie loki, a moje włosy wcale się nie kręcą. ” „Z początku zobaczyła Alicję. Małe rączki siostrzyczki obejmowały jej kolana, a jasne, bystre oczy wpatrywały się w jej oczy. Słyszała głosik Alicji i widziała ów tak dobrze jej znany ruch głowy, jakim odrzucała niesforne włosy, które zawsze musiały opadać jej na czoło. ” „Studnia była widać tak głęboka, czy może Alicja spadała tak wolno, że miała dość czasu, aby rozejrzeć się dokoła i zastanowić nad tym, co się dalej stanie. Przede wszystkim starała się dojrzeć dno studni, ale jak to zrobić w ciemnościach? Zauważyła jedynie, że ściany nory zapełnione były szafami i półkami na książki. Tu i ówdzie wisiały mapy i obrazki. ”

Szymon Foltyn SP 32 wyróżnienie

Will Treaty- seria „Zwiadowcy” John Flanagan Główny bohater serii. Wychował się w sierocińcu, nie wiedząc kim byli jego rodzice. Z powodu wątłej budowy, w Dniu Wyboru zostaje odrzucony przez Mistrzów Szkoły Rycerskiej i Ujeżdżania i jest przekonany, że trafi do pracy na roli. Wtedy jednak jego przyszły mistrz pokazuje baronowi Araldowi tajemniczą kartkę. Podczas próby poznania jej treści, Will zostaje przyłapany i dowiaduje się, że wszystko było podstępem, aby sprawdzić umiejętności chłopaka – Will zdaje "egzamin" i zostaje przyjęty na czeladnika Halta, zwiadowcy z jego rodzinnego lenna Redmont. […] Najgorsze zaś było to, że Horacy najprawdopodobniej miał rację. Horacy był wysoki i muskularny, a Will niski i chuderlawy. Wprawdzie szybki, zwinny i zaskakująco silny ale po prostu zbyt, a wiedział przecież, że właśnie pokaźnego wzrostu i masy oczekuje się od nowicjuszy w Szkole Rycerskiej. […] Umysł Willa był zręczny, jak cała reszta jego postaci. […] - Jesteś zręczny, a w tym fachu to przydatne - zaczął. - Jak już mówiłem, potrafisz się kryć, a to bardzo ważne. Szybko się poruszasz. I jesteś wścibski. […] Czas, żebyś dowiedział się, jakiej broni będziesz używać (…) Halt milczał, więc Will przyjrzał się łukowi dokładnie. (…) To są noże Zwiadowcy- stwierdził Halt, podając Willowi podwójną pochwę taką samą jak nosił u pasa przy lewym boku (…) […] Will okryty był peleryną w szare i zielone plamy, którą dostał kilka tygodni wcześniej od Halta. […] Fragmenty książki „Ruiny Gorlanu”