jest to zapis nut Do lat 70 podstawowy

jest to zapis nut. Do lat 70. podstawowy sposób zapisu muzyki zespołowej instrumentalnej, lub instrumentalno-wokalnej.

W partyturze notowane są za pomocą pisma muzycznego partie wszystkich instrumentów i głosów potrzebnych do wykonania utworu, określenia dynamiczne, agogiczne oznaczenie metrum itp. Pojęcie "partytura" odnosi się wyłącznie do zapisu utworów przeznaczonych na wiele instrumentów. O zanotowanym utworze na jeden instrument mówi się po prostu "nuty". Partyturę więc ma przed sobą dyrygent, natomiast poszczególni muzycy mają do dyspozycji zapis swojej partii.

Głosy poszczególnych instrumentów notowane są jeden nad drugim, dzięki czemu przeglądając partyturę można wyobrazić sobie brzmienie instrumentów grających jednocześnie.

Partytura – historia kiedyś i dziś Pierwsze próby symultanicznego zapisywania głosów pochodzą z IX wieku (Musica enchiriadis), jednak zapis partyturowy upowszechnił się dopiero u schyłku wieku XVI. We współczesnych partyturach można spotkać także specjalne oznaczenia dla reżyserów dźwięku, dotyczące m. in. ustawień filtrów i głębokości pogłosu. We wczesnych utworach można zobaczyć zapis połączonych głosów wiolonczeli i kontrabasu, którego nazwa to basy (Basso[i], Bs. ).

Oznaczenia klucz G – wiolinowy Klucz C-altowy Klucz F-basowy

PAUZA: sygnalizuje przerwę w melodii 1 – całonutowa 2 – półnutowa 3 – ćwierćnutowa 4 – ósemkowa 5 – szesnastkowa

Kropka: przedłuża czas trwania nuty lub pauzy o połowę

Linie umieszczane w partyturze nad lub pod nutami modyfikują sposób wykonywania nut.

Znaki przykluczowe podwyższają/obniżają dźwięki w obrębie całego utworu (do odwołania) – można na ich podstawie rozpoznać tonację.

Do oznaczania siły brzmienia dźwięków służą następujące określenia:

Partytura posiada także: - metrum -wartości rytmiczne

Wykonały: • Angelika Tokarczyk • Izabela Jaworecka • Klaudia Kulpa kl. 3”e”