ZANICIE NAJWITSZEJ MARII PANNY W sztuce rnych epok

ZAŚNIĘCIE NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY W sztuce różnych epok

Tematyka obrazów została zaczerpnięta ze zbioru żywotów świętych, zwanego Złotą legendą autorstwa Jacopo de Voragine. Według niej, w dniu śmierci Marii apostołowie rozproszeni po świecie, w cudowny sposób stanęli u jej łoża śmierci w Jerozolimie i byli obecni przy jej pogrzebie. Śmierć Matki Bożej była przedstawiona jedynie do końca XVI wieku, kiedy to Kościół odrzucił pozabiblijne średniowieczne teksty a motyw śmierci Dziewicy zniknął ze sztuki malarskiej.

Andrea Mantegna, „Zaśnięcie Matki Boskiej” Wykonany w latach 1450– 1460 obraz przedstawia scenę zaczerpniętą ze Złotej legendy Jakuba de Voragine, ukazującą moment oddawania hołdu przez apostołów zmarłej Matce Boskiej, ubranej w niebieską szatę i leżącej na łożu otoczonym przez apostołów. Na obrazie złożenie pokłonu przerodziło się w liturgię kościelną, którą odprawia święty Piotr trzymający mszał. Pozostali apostołowie uczestniczą w obrządku trzymając naczynie z wodą i kadzidło, św. Jan trzyma

Wykonany w latach 1477– 1489. Jest to główna scena ołtarza. Śpiąca Maryja, otoczona jest przez apostołów. Postać Matki Boskiej i podtrzymującego ją świętego Jakuba jest wycięta z jednego pnia drewna lipowego, podobnie jak postacie Chrystusa, jego matki i dwóch aniołów w scenie Wniebowzięcia. „Zaśnięcie Marii” Ołtarz Wita Stwosza Ekspresja sceny jest wzmożona zagęszczeniem postaci; w rzeczywistości nigdy nie mogłyby one stać tak blisko siebie. Złocone szaty odbijają światło. Ustawienie postaci „pod wiatr” powoduje

„Śmierć Marii” Hugon van der Goes Namalowany w latach 1477 - 1482 obraz przedstawia Marię na łożu śmierci w otoczeniu apostołów. Wszystkie postacie zostały przedstawione jako prości ludzie ze smagłymi obliczami i spracowanymi dłońmi, na swój sposób przeżywają bolesną chwilę. Maria, blada, spogląda w górę, gdzie w zupełnym odseparowaniu od śmiertelnych postaci uczniów, roztacza się jej wizja - Chrystus w otoczeniu aniołów, z rozpostartymi ramionami ukazując rany, przygotowany jest na przyjęcie jej duszy.

„Zaśnięcie Marii” Caravaggio Namalowany w latach 16011605/1606. Scena rozgrywa się w pustym pomieszczeniu z łóżkiem, krzesłem i misą. Jedyną ozdobą tego otoczenia jest czerwona zasłona, przewieszona przez belkę pod sufitem. Matka Boska ma na sobie suknię ubogiej kobiety z Zatybrza, leży na prostym drewnianym łożu. Niekonwencjonalna, odważna czerwień sukni koresponduje z czerwoną zasłoną pod sufitem, której fałdy nawiązują z kolei do draperii brązowego płaszcza przykrywającego ciało. Światło padające z lewej strony oświetla twarze zebranych, koncentrując się

Bibliografia "Arcydzieła malarstwa. Luwr" Lawrence Gowing Wydawnictwo Arkady Warszawa, 2013 "Zaśnięcie NMP" Caravaggio "Wielka Historia Sztuki 3. Wczesny renesans" Wydawnictwo Arkady Warszawa, 2010 "Zaśnięcie Marii" Hugo van der Goes "Arcydzieła malarstwa. Muzeum Narodowe w Warszawie. " Dorota Folga-Januszewska Wydawnictwo Arkady "Zaśnięcie NMP" Mikołaj Obilman "Arcydzieła malarstwa. Muzeum Prado" Wydawnictwo Arkady Warszawa, 2013 "Zaśnięcie Marii" Sandra Kubiak, Anna-Maria Jóźwiak,