Wstp do nauk politycznych dla orientalistw Wykad wstpny

Wstęp do nauk politycznych dla orientalistów Wykład wstępny

Semestr zimowy – przegląd problematyki poruszanej w nauce o polityce oraz zarys najważniejszych europejskich idei politycznych Test Semestr letni – myśl i praktyka polityczna krajów „Orientu” Praca roczna na wybrany przez studenta temat uzgodniony z prowadzącym (ok. 5 stron z przypisami) Ocena końcowa będzie wypadkową z testu i pracy semestralnej. OBECNOŚĆ NIE JEST WYMAGANA I NIE BĘDZIE KONTROLOWANA. dr Marcin Krawczuk Katedra Języków i Kultur Afryki dyżur: wtorek 11: 20 -12: 00, czwartek 10: 30 -11: 20 mkrawczuk@uw. edu. pl

Spis tematów w semestrze zimowym 1) 2) 3) 4) 5) 6) 7) 8) 9) 10) 11) Politologia jako dyscyplina naukowa Przegląd najważniejszych europejskich idei politycznych Państwo Władza Naród Prawo Demokracja i reprezentacja Gospodarka Armia Stosunki międzynarodowe Język i kultura

Zalecane podręczniki l l l A. Antoszewski, R. Herbut, Systemy polityczne współczesnego świata, Gdańsk 2001. A. J. Chodubski, Wstęp do badań politologicznych, Gdańsk 2004. S. Filipowicz, Historia myśli polityczno-prawnej, Gdańsk 2007. A. Heywood, Politologia, Warszawa 2008. T. Żyro, Wstęp do politologii, Warszawa 2007.

Cechy działalności naukowej l l l l intersubiektywna komunikowalność dążenie do formułowania praw i teorii i formułowanie w takim duchu problemów naukowych oraz poszukiwanie ich rozwiązania opieranie się na faktach, które dają się wyjaśnić w świetle wiedzy zastanej (nie tylko jak jest? ale też dlaczego tak jest? ) uzasadnialność twierdzeń zgodnie z ogólnymi zasadami logiki metodyczność tj. posługiwanie się określonymi metodami ogólność specyficzność i ścisłość oszczędność i prostota abstrakcyjność uniwersalność pewność warunkowość niebanalność i użyteczność etyczność Na podstawie: T. Sozański, Co to jest nauka? , w: Nauka. Tożsamość i tradycja, pod red. J. Goćkowskiego i S. Marmuszewskiego. Kraków 1995: Universitas. Ss. 23– 50.

Funkcje nauki l l l opisowa wyjaśniająca prognostyczna metodologiczna integracyjna instrumentalna

Każda nauka ma swój przedmiot oraz metody, za pomocą których tworzy teorie. Nauką o polityce nazywać będziemy interdyscyplinarną naukę, dla której głównym przedmiotem zainteresowanie są zjawiska polityczne. Słowo polityka pochodzi od greckiego πόλις (łac. pillis „zamek”, sanskryt puris „miasto”, PIE *tpolh „obszar ogrodzony”). Można wskazać co najmniej cztery sposoby rozumienia tego pojęcia, które zarazem wskazują na pewien obszar badań • sztuka rządzenia • sprawy publiczne • kompromis i konsensus • władza oraz dystrybucja zasobów

Metoda (nie mylić z techniką) to celowy, powtarzalny i skuteczny sposób rozwiązywania problemów badawczych. Za: K. Cebul, R. Zenderowski, Wstęp do nauki o polityce, państwie i prawie, Warszawa 2006, s. 30.

Zarys historii dyscypliny l l l początkowo domena filozofii pod koniec XIX w. rozpoczyna się instytucjonalizacja w 1948 na forum UNESCO zaproponowano obszary zainteresowań politologicznych