Wykad oglnouczelniany w formie hybrydowej Praca z uczniem

Wykład ogólnouczelniany w formie hybrydowej Praca z uczniem zdolnym Dr hab. Iwona Czaja-Chudyba, profesor UP Instytut Pedagogiki Przedszkolnej i Szkolnej Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie

„Kto wkracza w dziedzinę kształcenia uzdolnień, powinien się nastawić na niepewność i różne rozbieżne opinie. Niepewność ta bywa doświadczeniem frustrującym, ale bywa też bodźcem do twórczego, innowacyjnego działania i poszukiwań, które wnoszą wielki wkład w rozwój teorii i praktyki” J. Eby i J. Smutny

Zdolności i kategoria „ucznia zdolnego” – refleksje terminologiczne

q Dzieci różnią się między sobą, przejawiają odmienne zdolności i talenty. q Wczesna edukacja powinna koncentrować q Często jednak kompleksowa diagnoza podejmowana jest dopiero w sytuacji trudności wychowawczych lub niepowodzeń dydaktycznych. q Rzetelnej ocenie „umykają” dzieci zdolne, oryginalne, nietuzinkowe. Z DO L NO Ś CI się na odkrywaniu w dziecku tego, co niepowtarzalne i najlepsze.

MODELE ZDOLNOŚCI: Trójpierścieniowy model zdolności Josefa Renzullego Koncepcja Wielorakich inteligencji Howarda Gardnera Koncepcja uzdolnień i talentu niemieckiego psychologa Kurta A. Hellera (2004) - Z DO L NO Ś CI Zdolności to indywidualne właściwości (sprawności, dyspozycje) osoby, od których zależy właściwy poziom wykonania w jakiejś dziedzinie, wyznaczające osiągnięcia jednostki oraz tłumaczące niejednakowe rezultaty w uczeniu się i wykonywaniu zadań.

Twórczość Motywacja MODEL J. RENZULLEGO Predyspozycje

WIZUALNOPRZESTRZEN NE NAUKO WE JĘZYKOW E językowe INTRA PERSONAL NE RUCHO WE MUZYCZ NE SPOŁECZ NE MODEL MI H. GARDNERA MATEMATYCZ NO -LOGICZNE

2/ zdolności matematyczno-logiczne polegające na rozumieniu abstrakcyjnych relacji i posługiwaniu się nimi; 3/ zdolności wizualno-przestrzenne dotyczące umiejętności spostrzegania, transformowania i odtwarzania informacji wzrokowych; 4/ zdolności muzyczne związane z tworzeniem i rozumieniem znaczenia dźwięku; 5/ zdolności kinestetyczne obejmujące umiejętności wykorzystania własnej motoryki i zdolność manipulowania przedmiotami; 6/ zdolności naukowe (przyrodnicze) – związane z zainteresowaniami naukami przyrodniczymi i ścisłymi, techniką, eksperymentowaniem, badaniem, obserwacją, myśleniem krytycznym i analitycznym; MODEL MI H. GARDNERA 1/ zdolności językowe związane z rozumieniem i nadawaniem mowy;

Uważa, że może być jeszcze więcej potencjalnych inteligencji lub „subinteligencji” M. TARASZKIEWICZ dodaje inteligencje: zmysłową (dominującą w zawodach kucharza, kipera i u osób komponujących zapachy perfum), historyczną (zainteresowanie przeszłością, historią – podstawowa u biografów, archeologów) i kreatywną (badawczą). MODEL MI H. GARDNERA Od końca lat dziewięćdziesiątych H. Gardner rozszerza liczbę zdolności (inteligencji) o: Ø przyrodniczą (związana ze środowiskiem naturalnym, wyrażającą się fascynacją światem przyrody), Ø duchową, Ø egzystencjalną, Ø moralną Ø i filozoficzną.

MODEL K. A. HELLERA

2/ Dziedziny i obszary realizowania się uzdolnień (np. matematyka, język ojczysty, sztuka (muzyka i plastyka), sport i aktywność fizyczna, relacje społeczne). 3/ Cechy osobowości sprzyjające rozwojowi uzdolnień (1/ rozległa wiedza i zdolność do uczenia się (szczególnie związane z obszarem zainteresowań); 2/ wysoka motywacja do tworzenia (często dla czystej przyjemności), wysoka motywacja osiągnięć; 3/łamanie konwencji hamujących pracę twórczą, ale też dążenie do doskonałości i perfekcjonizm). 4/ Uwarunkowania środowiskowe rozwoju uzdolnień (klimat zajęć; jakość nauczania, indywidualizacja nauczania, styl edukacyjny, społeczne reakcje na osiągnięcia dziecka, MODEL K. A. HELLERA 1/ Czynniki znamionujące uzdolnienia (niezależne od siebie inteligencje/zdolności: np. językowe, logiczno-matematyczne, naukowe, wizualno- przestrzenne, kinestetyczno –ruchowe, muzyczne).

POZIOMY ZDOLNOŚCI

SPECJALISTA - posiada kompetencje TWÓRCA – przekształca, tworzy na nowo GENIUSZ – tworzy oryginalne dzieła, mające społeczną wartość POZIOMY ZDOLNOŚCI OSOBA UTALENTOWANA – posiada talent

Sfera poznawcza - wiedza, ciekawość, chęć eksperymentowania, zadawanie większej liczby pytań na lekcji; 2. Sfera emocjonalno-motywacyjna - „uporczywość”, zapał, silna motywacja wewnętrzna, pracowitość, wytrwałość, wewnętrzne zdyscyplinowanie; 3. Sfera społeczna – silna osobowość i skłonność do dominacji, kłopoty z przystosowaniem się do otoczenia, postawa pełna rezerwy, często jest izolowane przez zespoły klasowe. WYBRANE CECHY DZIECKA ZDOLNEGO 1.

UW ARUNKO W ANI A W S P I E RANI A Z DO L NO Ś CI

Uczeń zdolny w świetle regulacji systemu oświatowego i praktyki edukacyjnej w Polsce – podstawowe kontrowersje

Uczeń zdolny w polskich regulacjach prawnych

Przepisy Ministerstwa Edukacji Narodowej Rozporządzenie MEN z dnia 19 grudnia 2001 r. Precyzuje warunki i tryb udzielania zezwoleń oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki. Strategia rozwoju Edukacji na lata 2007 -2013 wydana w przez MENi. S w 2005 roku wymienia wśród priorytetowych zadań wspieranie i motywowanie rozwoju zainteresowań oraz pomoc uczniom wybitnie uzdolnionym. Aktualna Podstawa programowa z 2009 r. nakłada na nauczyciela obowiązek pomocy we wspieraniu zdolności oraz pracy z dzieckiem uzdolnionym przez organizowanie zajęć zwiększających jego szanse edukacyjne. Podstawy kwalifikacji do grupy dzieci ze specjalnymi P R Z E P I S Y ME N (MEN, wcześniej też MENi. S)

R O Z P O R Z Ą D Z E N I E ME N Z 1 7 X I 2010 R.

2011 Rok Odkrywania Talentów; Projekt MEN „Opracowanie i wdrożenie kompleksowego systemu pracy z uczniem zdolnym”; Projekt Di. Am. Men. T; Zespół ds. budowania Krajowego Systemu Wspierania Zdolności i Talentów – „Model pracy z dzieckiem zdolnym – szkoła podstawowa” autorstwa I. Fechner. Sędzickiej. P RO JE KT Y P O L S KI E Projekt „Pierwsze uczniowskie doświadczenia drogą do wiedzy”;

§ § § Nauczyciel jest zobowiązany do dostosowywania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb i możliwości każdego ucznia poprzez indywidualizację działań na obowiązkowych i dodatkowych zajęciach edukacyjnych; potrzeby i możliwości ucznia mogą być związane nie tylko ze sferą poznawczą, ale również innymi aspektami jego funkcjonowania; szkoła miejscem rozpoznawania predyspozycji i uzdolnień uczniów i udzielania § ewidentne jest traktowanie problematyki zdolności w perspektywie podejścia elitarnego, a nie egalitarnego; § niejasna odpowiedź na pytanie, czy priorytetowym celem edukacji będzie kompensowanie braków, czy też rozwijanie silnych stron ucznia; § przeciążenie i nieprzygotowanie nauczyciela i szkoły; § „konkurowanie” celów i zadań. Znaczenie systemowych zmian Możliwości i Wady szanse Znaczenie systemowych zmian i ograniczenia

Zadanie zaliczeniowe do części 1. Jaka jest Twoja definicja dziecka zdolnego? 2. Jakie zdolności mają Twoi uczniowie, dzieci w przedszkolu (najbliżsi)? 3. Czy widzisz jeszcze inne, niewyróżnione rodzaje zdolności (inteligencji), które posiadają Twoi uczniowie (najbliżsi)? 4. Pomyśl o dziecku, którego uznałbyś za zdolnego – jakie problemy może stwarzać? 5. Pomyśl o dziecku, którego uznałbyś za zdolnego – jakie były jego osiągnięcia, jak Ty mu pomagałeś, jak Z a g a d n i e n i a d l a s tu d e n tó w Proszę wybrać i opisać 1 zagadnienie.

Diagnoza predyspozycji i zdolności ucznia zdolnego

DI AG NO Z A

1. „Uczeń zdolny – analiza dostępnych narzędzi § Narzędzie Rozpoznawania w Szkole Podstawowej Eby. Ogólny Arkusz Selekcyjny § Narzędzie Rozpoznawania w Szkole Podstawowej Eby. Nauczycielski Formularz Rekomandacji § Oficjalne Formularze Zgłoszenia oraz Tematyczne Arkusze Selekcyjne Eby. § Zestaw kontrolny dla rodziców i nauczycieli „Zdolności dziecka” B. Dyrdy § Nauczycielski Formularz Oceny Postawy Twórczej Ucznia K. J. Szmidta § Arkusz obserwacji dziecka dla nauczycieli i rodziców A. Kopik, M. Zatorska § Kwestionariusz obserwacji: Lista kontrolna dla nauczycieli M. Partyka § Zestawy kontrolne do rozpoznawania ogólnych zdolności naukowych, artystycznych (plastycznych i muzycznych), talentów: twórczego, językowego, matematycznego, sportowego, przywódczego i organizatorskiego G. Lewis § Scheduła obserwacyjna ogólna Cz. Nowaczyk DI AG NO Z A diagnostycznych” – RAPORT opracowany dla Ośrodka Rozwoju Edukacji w ramach projektu Opracowanie i wdrożenie kompleksowego systemu pracy z uczniem zdolnym. Dostępny na stronie: www. ore. edu. pl 2. NARZĘDZIA DIAGNOSTYCZNE

M. Tyszkowa (1988, s. 23) - zabawa jako przejaw indywidualnego rozwoju psychicznego, komunikowania otoczeniu treści swoich własnych doświadczeń. „Polisymbolizm zabawy, czyli wykorzystywanie różnorodnych symboli: ruchowych, werbalnych i rekwizytów przedmiotowych pozwala na diagnozę szerokiego spektrum zachowań dziecka”. L. Wygotski (1995, s. 86): „w zabawie zawsze dziecko jest powyżej swego średniego wieku, powyżej swego zwykłego, codziennego zachowania: jest ono jakby o DI AG NO Z A Obserwacja zabawy najlepszym sposobem rozpoznawania zdolności dziecka 6 i 7 –letniego

Autorski model diagnozy ZABAWY DIAGNOSTYCZNE Obserwacja aktywności dzieci powinna odbywać się więc w sytuacjach spontanicznych zabaw, wyzwalających (poprzez symbolikę i narzędzia) zachowania aktywizujące różnorodne zainteresowania dzieci oraz w DI AG NO Z A Zadanie wyrażone w języku i systemie symboli tego typu zdolności, którą ma wyzwalać. Wymaga wykorzystania materiałów i sytuacji, które ewokuje dany typ zdolności.

Wskaźniki obserwacji zabaw diagnostycznych B/ emocjonalno-motywacyjny – określający komponent kierunkowy i emocjonalny, wartościujący („czuję”, „ dążę do”; „chcę”; „sądzę, że”); C/ kreacyjny – związany ze zdolnością do transformowania i tworzenia. DI AG NO Z A A/ poznawczo-instrumentalny – zawierający wiedzę proceduralną („umiem; potrafię; wiem, jak”) i deklaratywną („wiem, że”);

W zakresie jednego typu zdolności uczeń może uzyskać od 0 do 14 punktów. Dzieci mające wyniki powyżej 9 punktów można wstępnie określić jako DI AG NO Z A Wskaźniki zdolności należy oceniać według kryteriów: „+ +” – wykonanie bezbłędne wszystkich zadań, wybitne uzdolnienia, „+” – wykonanie poprawne większości zadań, „ 0” – wykonanie błędne większości zadań lub odmowa wykonania. Twórczość i oryginalność należy oceniać według kryteriów: „+ +” – pomysły oryginalne, rzadkie, nietypowe, zaskakujące, posiadające wartość, „+” – pomysły samodzielne, „ 0” – pomysły naśladujące wzór lub prace innych, typowe lub bezwartościowe albo brak odpowiedzi. Motywację i zaangażowanie należy oceniać według kryteriów: „+ +” – dziecko spontanicznie podejmuje zadania, jest zaciekawione, zaangażowane, skupione, wykazuje pasję, wyraża chęć kontynuacji zadań, „+” – dziecko podejmuje zadania, ale nie jest zaangażowane, „ 0” – dziecko nie podejmuje większości zadań, łatwo się zniechęca, nie kończy zadań, wyraża negatywne lub nieadekwatne emocje.

• Model badawczy • Model oceny selektywnej • Model obserwacji ramowych DI AG NO Z A Trzy możliwe modele prowadzenia obserwacji zabaw diagnostycznych

WSZYSTKIE DZIECI Wszystkie dzieci uczestniczą we wszystkich zajęciach i wszystkie są jednocześnie oceniane. Grupa stanowi punkt odniesienia dla porównania zdolności konkretnego dziecka. Dostarcza najbardziej szczegółowych informacji, ale jest najbardziej pracochłonny. Wymaga pracy nauczyciela i obserwatora lub środków medialnych do nagrywania • Model badawczy WIELE ZDOLNOŚCI

WSZYSTKIE DZIECI Polega na wyborze dzieci do działań ujawniających konkretne typy aktywności (np. gdy dziecko wykazuje ponadprzeciętne zdolności w jakiejś dziedzinie lub gdy nauczyciel zamierza uzupełnić czy zweryfikować informacje o dzieciach w zakresie jakiejś zdolności). Mo d e l o c e n y s e l e k ty w n e j WYBRANY TYP ZDOLNOŚCI

WYBRANE DZIECKO Ten typ oceny polega na wyborze jednego dziecka i ocenie jego wszystkich sfer na tle grupy. Łączy się ogólnymi obserwacjami zachowania dzieci w ramach wytyczonych przez koncepcję zdolności Mo d e l o b s e r w a c j i r a m o w y c h WIELE ZDOLNOŚCI

Jak diagnozować? – diagnoza „w kontekście” 2. Diagnoza w sytuacjach (zabawach, zadaniach), w których zauważyć można daną inteligencję – „zabawach sprawiedliwych wobec inteligencji” (inteligence fair) por. H. Gardner. 3. Profil mocnych i słabych stron dziecka. 4. Nacisk położony na rozwój i DI AG NO Z A 1. Diagnozę może przeprowadzać nauczyciel.

6. Całkowity czas potrzebny na obserwację jednego dziecka to, w opinii H. Gardnera, 5 -10 godzin – wymaga to oczywiście większego zaangażowania nauczyciela i dokładniejszej obserwacji dzieci w celu określenia pełnego profilu DI AG NO Z A 5. H. Gardner sądzi, że jest możliwe uzyskanie dokładnego obrazu profilu zdolności dziecka przy wykorzystaniu około miesięcznej obserwacji regularnych zajęć prowadzonych w przedszkolu i w szkole.

DI AG NO Z A

Profil uczennicy – ujęcie topograficzne DI AG NO Z A

DI AG NO Z A

Zadanie zaliczeniowe do części 2. 1. W jaki sposób Ty rozpoznajesz dziecko zdolne? Na jakiej podstawie określasz jego potencjalne i aktualne zdolności? 2. Jakie narzędzia możesz zastosować w diagnozie uzdolnień w Twojej klasie, grupie? 3. Jakie bariery musiałabyś pokonać w przypadku diagnozy dzieci / uczniów zdolnych? W jaki sposób rozwiązałbyś te problemy? 4. O co chciałabyś zapytać autorów teorii wielorakich inteligencji w związku z „oceną w kontekście”? 5. Jakie są zalety, a jakie ograniczenia obserwacji zabaw diagnostycznych? Z a g a d n i e n i a d l a s tu d e n tó w Proszę wybrać i opisać 1 zagadnienie.

Wszechstronność czy specjalizacja?

Za wszechstronnym wykształceniem, opartym na standardzie edukacyjnym i na zasadzie „każdemu po równo”, przemawiają argumenty: - Ekonomiczny - jest pozornie łatwe do zrealizowania w powszechnym szkolnictwie, które często cechuje nadmiar uczniów, ubóstwo szkół i podporządkowanie się odgórnym wykładniom programowym. - Polityczny - umożliwia spełnienie oczekiwań i standardu narzuconego przez politykę państwa. - Kulturowy – promuje te zdolności, które są dobrym prognostykiem sukcesu jednostki. - Psychologiczny - dopuszcza zmianę kierunku drogi życiowej, Model kształcenia wszechstronnego Ograniczenia i zalety możliwości wszechstronnego kształcenia dziecka zdolnego

Model kształcenia wszechstronnego

Sukces warunkują nie tylko zdolności akademickie. Wiele osób z talentami wykraczającymi poza zdolności tzw. akademickie jest gubionych w trakcie nauki. Ta liczna grupa dzieci, pozostaje zdana na dorywcze rozwijanie zdolności podczas zajęć pozaszkolnych (często odpłatnych i o znikomej dostępności w mniejszych miejscowościach). Wszechstronne nauczanie wymaga od nauczyciela większej wiedzy (dobrej znajomości wielu dziedzin wiedzy) i stąd w praktyce jest bardziej obciążające. Demokratyzacja oświaty nieuchronnie prowadzi do wyboru poziomu, na którym pragnie się opanować poszczególne zakresy wiedzy. Model kształcenia wszechstronnego Kształcenie wszechstronne marginalizuje indywidualne preferencje poznawcze. Nie bazuje na motywacji ucznia, jest jakby ponad uczniem, w wersji wypaczonej eksponuje tylko te treści, które są promowane w danej kulturze. Dużo czasu poświęca się na reedukację, nadrabianie braków, a mało na stymulację rozwoju ucznia.

Model kształcenia specjalistycznego

§ przyspieszające - uczniom proponuje się treści, zaplanowane dla uczniów starszych uczeń zdolny to ktoś, kto uczy się szybciej niż rówieśnicy; § wzbogacające - pogłębiają i rozszerzają standardowe doświadczenia kształcące; w tym rozumieniu uczeń zdolny to ktoś, kto rozumie abstrakcyjne pojęcia, lubi złożoność i żywi głębsze lub szersze zainteresowania niż jego rówieśnik; § zindywidualizowane - treści do samodzielnego studiowania wybranych przez siebie treści uczeń zdolny to ktoś, kto ma talent lub W S P I E RANI E DZ I E CKA Z DO L NE G O Trzy kategorie treści kształcenia dla dzieci uzdolnionych

1/ ROZWIJANIE ucznia zdolnego przeciętnie – zainteresowania, pasje, możliwość odczucia sukcesu, wspieranie mocnych stron, koncentracja na indywidualnym podejściu; 2/ UKIERUNKOWANIE ucznia ogólnie zdolnego – krystalizacja uzdolnień, zainteresowań; 3/ WSPIERANIE ucznia utalentowanego - koncentracja na indywidualnym podejściu, problemy rozwoju dysharmonijnego wspieranie emocjonalne i społeczne, tutoring, mentoring, rozwijanie twórczości, W S P I E RANI E DZ I E CKA Z DO L NE G O Wspieranie w 3 kierunkach działań podczas zajęć zewnętrznych i wewnętrznych (RUW)

Modele organizacyjne – razem czy osobno?

Zalety § uczniowie korzystają z kontaktów z kolegami zdolnymi , jak i dziećmi z normalnej klasy; § w czasie, gdy utalentowane dzieci są poza oddziałem, nauczyciel ma okazję popracować z uczniami mniej zdolnymi (utrwalić materiał, nauczanie materiału); § nauczyciel nie jest odpowiedzialny za nauczanie uzdolnionych ponad treści Wady § okresowe opuszczanie klasy przez niektórych uczniów może wzbudzić do nich niechęć innych - dzieci zdolne mogą uważać, że uczestnictwo w tych zajęciach za piętnujące; § nieobecność może powodować luki w materiale podstawowym; § mogą uznać zajęcia dla dzieci uzdolnionych za bardziej ekscytujące, mieć demoralizującą postawę; § uczniowie myślą kategoriami lekcji na których się znajdują (w zależności od oddziałów); § brak ciągłości i systematyczności, o ile zajęcia dla uzdolnionych nie odbywają się codziennie; Model zajęć zewnętrznych Utalentowani uczniowie spędzają większość czasu we własnym oddziale klasowym. Od czasu do czasu przechodzą na zajęcia poza oddziałem, grupujące zdolnych uczniów z innych oddziałów. Te zajęcia mogą odbywać się w macierzystej szkole albo w innej.

Zalety § wszyscy uczniowie korzystają z kontaktów z uzdolnionymi rówieśnikami; także dzieci zdolne korzystają z kontaktów z mniej zdolnymi dziećmi § łatwiej je wprowadzić w życie, są mniej kosztowne § uczniowie mogą elastycznie być zaliczonymi do grup dzieci zdolnych, selekcja jest mniej sztywna, udział w programie szerszy - zapobiega to też nieadekwatności w diagnozie uzdolnień Wady § tworzenie podgrupy bardziej obciąża nauczyciela § nauczanie uzdolnionych bywa dorywcze § nauczyciel odpowiada za nauczanie dzieci zdolnych do czego czasem nie jest przygotowany. Model zajęć wewnętrznych Z kilkorga utalentowanych uczniów tworzy się podgrupę funkcjonującą w zwykłym oddziale. Planowanie i realizacja programu (zwykle wzbogacającego) pozostaje w rękach nauczyciela. Sukces programu zależy od organizacji oddziały i od zdolności nauczyciela.

- kształtowania u dzieci poczucia bezpieczeństwa, poświadczenia od dorosłego, że ważne są ich zainteresowania. Kluczowym czynnikiem wspierania zdolności dziecka będzie WŁAŚCIWA POSTAWA NAUCZYCIELA – bystrego obserwatora - serdecznego, wspierającego i stymulującego opiekuna dzieci. RO L A NAUCZ Y CI E L A Rozwijanie zdolności wymaga: - jasno określonych warunków i wymagań środowiskowych;

Każdy z modeli będzie wymagał - merytorycznych - ekspert przedmiotowy MISTRZ; - metodycznych - ekspert organizujący środowisko uczenia się, znający specyfikę pracy z dzieckiem uzdolnionym na danym etapie edukacyjnym METODYK; - psychospołecznych - ekspert udzielający wsparcia psychicznego, rozwiązujący problemy interpersonalne, organizujący środowisko inwestowania w zdolności RO L A NAUCZ Y CL I E L A INDYWIDUALIZACJI DZIAŁAŃ + ZESPOŁU DORADCÓW:

ROZWIJANIE ZDOLNOŚCI DZIECKA W KONTEKŚCIE JEGO POTRZEB RO L A NAUCZ Y CL I E L A

W S P I E RANI E DZ I E CKA Z DO L NE G O

Na świecie najbardziej popularne koncepcje wspierania ucznia zdolnego to kształcenie integracyjne i specjalistyczne. Istnieją klasy lub szkoły specjalistyczne dla uczniów o ponadprzeciętnych zdolnościach. q Kształcenie wewnętrzne (np. Skandynawia, Włochy) i zewnętrzne (np. Rosja, Ukraina, „Smart Schools” USA) i tzw. szkoły letnie (USA). q Projekty systemowe (np. „APROGEN” J. Laznibatova – Słowacja; Anglia - programy G&T „Gifted and Talented”). q Centra dla dzieci zdolnych (np. USA - Centre for Talented Youth, Hiszpania, Irlandia; Saksonia - Centrum Doradcze; Centrum ds. Zdolności - Praga). DZ I AŁ ANI A NA Ś W I E CI E W O DNI E S I E NI U DO UCZ NI Ó W Z DO L NY CH

Autorskie propozycje

„Jak odkrywać i wspierać zdolności dzieci” P R A K T Y K A – a u to r s k i e propozycje I. Czaja-Chudyba

P R A K T Y K A – a u to r s k i e propozycje

Zadanie zaliczeniowe do części 3. 1. Co robisz, aby wspierać uzdolnienia uczniów? 2. Jakie widzisz możliwości, a jakie ograniczenia wprowadzenia opisanej strategii do Twojej klasy, grupy? 3. Jakie badania w związku z opisywanymi problemami możesz przeprowadzić w swoim środowisku? 4. Jakie jest Twoje zdanie w kwestii dylematu specjalizacja – wszechstronność nauczania uczniów zdolnych? 5. Co Twoim zdaniem może zmienić w edukacji objęcie opieką uczniów zdolnych? Z a g a d n i e n i a d l a s tu d e n tó w Proszę wybrać i opisać1 zagadnienie.

Literatura tematu Czaja-Chudyba I. , Jak rozwijać zdolności dziecka? , WSi. P, Warszawa 2009 2. Dyrda B. Edukacyjne wspieranie rozwoju uczniów zdolnych – studium społeczno -pedagogiczne, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa 2012. 3. Limont W. Uczeń zdolny. Jak go rozpoznać i jak z nim pracować, GWP, Gdańsk 2010. 4. Czaja-Chudyba I. Jak odkrywać i wspierać zdolności dzieci – scenariusze zajęć dla klasy 1 -3, WSi. P, Warszawa 2009 -2011. 5. Czaja-Chudyba I. Odkrywanie zdolności dziecka, Wydawnictwo Naukowe AP, Kraków 2005. 6. Giza, T. Socjopedagogiczne uwarunkowania procesów identyfikowania oraz rozwoju zdolności uczniów w szkole, Wydawnictwo Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2006. 7. Taraszkiewicz, M. – Karpa, A. Jak wspierać zdolnego ucznia? : Vademecum nauczyciela. Warszawa 2009. 8. Kopik, A – Zatorska, M. Każde dziecko jest zdolne. Kielce 2009. 9. Fechner-Sędzicka, I. , Model pracy z uczniem zdolnym - szkoła podstawowa, Warszawa 2014. 10. Cybis N. , Drop E. , Rowiński T. , Cieciuch J, Uczeń zdolny – analiza dostępnych narzędzi diagnostycznych, Warszawa 2013 L I T E RAT URA 1.

Forma zaliczenia Termin: 5 maja 2014 r. Wysłane na adres: iczaja@gazeta. pl Tytuł wiadomości: Wykład. Nazwisko. Tytuł załącznika (tylko w formacie. doc lub 62 Z AL I CZ E NI E Esej – praca pisemna na ok. 3 strony – analiza na podstawie literatury i wiadomości z wykładu 3 zagadnień (po jednym, wybranym z każdej części).

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ