Maria Konopnicka 1842 1910 Maria Stanisawa Konopnicka ur

Maria Konopnicka 1842 -1910

Maria Stanisława Konopnicka ur. 23 maja 1842 w Suwałkach, zm. 8 października 1910 we Lwowie. Polska poetka i nowelistka okresu realizmu, krytyk literacki, publicystka, tłumaczka i działaczka na rzecz praw kobiet.

FAKTY Z BIOGRAFII PISARKI ü Była córką Józefa Wasiłowskiego, prawnika oraz znawcy i miłośnika literatury oraz Scholastyki z Turskich. ü Miała czworo rodzeństwa: brata Jana (poległ w powstaniu styczniowym) i siostry - Laurę, Zofię oraz Jadwigę. Zofia zmarła nazajutrz po urodzeniu. ü W 1849 rodzina Wasiłowskich przeniosła się do Kalisza i zamieszkała na Warszawskim Przedmieściu. ü Matka Marii Konopnickiej zmarła w 1854 roku, kiedy Maria miała 12 lat. ü Wychowywana była przez ojca w atmosferze powagi, patriotyzmu i surowych nauk moralnych. ü W latach 1855 -1856 uczyła się u sióstr Sakramentek w Warszawie ( zetknęła się tam z Elizą Orzeszkową).

ü W 1862 roku, w wieku 20 lat, wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego ü Była matką ośmiorga dzieci: Tadeusza, Władysława, Stefana, Zofii, Stanisława, Jana, Heleny i Laury ü W latach 1877 - 1890 Maria mieszkała w Warszawie, gdzie m. in. : pracowała jako korepetytorka, redagowała pismo dla kobiet "Świt„( w latach 1884 -1886), współpracowała z wydawnictwami, prasą krajową, organizacjami społecznymi trzech zaborów, a także uczestniczyła w międzynarodowym proteście przeciwko prześladowaniu dzieci polskich we Wrześni (1901 -1902). ü Dobrze znała języki: niemiecki, francuski, rosyjski, a także opanowała czeski, angielski i włoski, więc zajmowała się też przekładami. ü Debiutowała w 1870 r. wierszem pt. "Zimowy poranek„.

Domek w Żarnowcu Na 25 -lecie pracy pisarskiej otrzymała w darze narodowym dworek w Żarnowcu koło Krosna na Pogórzu Karpackim

Śmierć pisarki Maria Konopnicka zmarła na zapalenie płuc 8 października 1910 we Lwowie. Została pochowana 11 października 1910 na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Pogrzeb poetki stał się wielką manifestacją patriotyczną.

Napis wyryty na grobie poetki „. . . Proście wy Boga o takie mogiły, Które łez nie chcą, ni skarg, ni żałości, Lecz dają sercom moc czynu, zdrój siły Na dzień przyszłości. . . ”

Literatura dla dzieci „Śpiewnik dla dzieci” „O Janku Wędrowniczku” „O krasnoludkach i sierotce Marysi” „Na jagody” „Szkolne przygody Pimpusia Sadełko” „Co słonko widziało” „Dym” „Nasza szkapa”

STEFEK BURCZYMUCHA „O większego trudno zucha, Jak był Stefek Burczymucha, - Ja nikogo się nie boję! Choćby niedźwiedź. . . to dostoję! Wilki? . . . Ja ich całą zgraję Pozabijam i pokraję! Te hieny, te lamparty To są dla mnie czyste żarty!(. . . )”

ZIMA ZŁA Hu! Ha! Nasza zima zła! Szczypie w nosy, szczypie w uszy Mroźnym śniegiem w oczy prószy, Wichrem w polu gna! Nasza zima zła! Hu! Ha! Nasza zima zła! Płachta na niej długa, biała, W ręku gałąź oszroniała, A na plecach drwa. . . Nasza zima zła! Hu! Ha! Nasza zima zła! A my jej się nie boimy, Dalej śnieżkiem w plecy zimy, Niech pamiątkę ma! Nasza zima zła!”

Rota „Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród, Nie damy pogrześć mowy! Polski my naród, polski lud, Królewski szczep Piastowy, Nie damy, by nas zniemczył wróg. . . - Tak nam dopomóż Bóg! Do krwi ostatniej kropli z żył Bronić będziemy Ducha, Aż się w rozpadnie w proch i w pył Krzyżacka zawierucha. Twierdzą nam będzie każdy próg. . . - Tak nam dopomóż Bóg!”

Popiersie patronki SP nr 2 w Wadowicach

Dziękujemy za uwagę Bibliografia: Wikipedia, wolna encyklopedia Culture. pl