Locja czyli jak czyta oznakowanie na akwenie wodnym

Locja, czyli jak czytać oznakowanie na akwenie wodnym. Locja to dział wiedzy żeglarskiej zajmujący się opisem wszystkich akwenów na kuli ziemskiej oraz ich oznakowaniem nawigacyjnym mającym na celu bezpieczeństwo żeglugi. Locja śródlądowa – zajmuje się akwenami na śródlądziu, a więc jeziorami, rzekami i kanałami oraz sztucznymi zbiornikami wodnymi. Łódź 24 -26/08/2018

Locja – oznakowanie akwenu

Locja – oznakowanie akwenu

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 1 � Rzeka uregulowana - to taka rzeka, która dzięki pewnym regulacjom staje się bezpieczniejsza dla żeglugi. Regulacje te to różne rozwiązania hydrotechniczne, takie jak: umocnienia brzegów, często wyprostowanie koryta rzeki i jego zwężenie, pogłębienia i wyrównanie głębokości, zbudowanie wałów przeciwpowodziowych, systemu ostróg i opasek, progów i jazów.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 2 � Ostroga (główka) - albo tama poprzeczna jest jednym z podstawowych rozwiązań hydrotechnicznych. Konstrukcja ta to wąski wal zbudowany poprzecznie do nurtu rzeki i odchodzący od brzegu pod prąd (ostroga pod prądowa), prostopadle (ostroga prostopadła) i z prądem (ostroga za prądowa). Ostroga chroni brzeg przed rozmywaniem zwężając koryto, spiętrza wodę i zwiększa głębokość w korycie. Niekiedy ostrogi wzmacniane są tamami podłużnymi (równoległymi). S ą to przegrody łączące końce ostrogi i mają na celu regulację koryta o nurcie łagodniejszym, a więc o dnie bez ławic.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 3 Opaska - to umocniony brzeg faszyną, kamieniami lub betonem.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 4 � Progi i jazy - to budowle piętrzące stan wody w korycie rzeki. Próg to tama denna spiętrzająca poziom wody w niewielkim stopniu (średnio do 1 m). Jednocześnie zmniejszająca jej prędkość (rzeki górskie). Rozróżniamy jazy stałe i ruchome. Jaz stały piętrzy wodę na stałym poziomie i bardzo często ma przepusty denne pozwalające regulować spiętrzenie wody. Jaz ruchomy piętrzy wodę oraz reguluje stan wody i wielkość jej przepływu. Jaz może mieć przy jednym z brzegów wodny przepływ żeglowny lub kanał ze śluzą.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 5 � Zapora - to budowla wodna, która przegradza koryto rzeki i piętrzy wodę na spore wysokości (15 m i więcej), tworząc zbiornik wodny, a zarazem akwen żeglugowy.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 6 � Śluza - jest budowlą pozwalającą na pokonanie stopnia wodnego. Składa się z głowy górnej, wewnątrz której osadzone są wrota górne oraz system napełniania komory podnoszącej i opuszczającej statki na żądany poziom, i głowy dolnej z wrotami dolnymi. Jeżeli stopień wodny ma dużą różnicę poziomów wód, buduje się śluzy wielostopniowe. Śluza posiada w komorze urządzenia cumownicze. Są to pierścienie, polery, haki, ruchome podesty, urządzenia odbojowe tzw. brusy i liny stalowe na ścianach komory.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 7 Pochylnia to zespół torów i wózków transportujących małe statki na znaczne odległości i znaczne różnice poziomów. Wózek musi być przystosowany do transportu statków po pochyłym lądzie. Inne przeszkody nawigacyjne na rzece to: mosty, promy, trakcje energetyczne i telefoniczne.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 8 � Kanały żeglugowe to sztuczne drogi wodne. Mają na celu połączenie naturalnych dróg wodnych, skrócenie trasy żeglownej, np. na meandrującej rzece (przekopy), przedłużenie drogi wodnej lub stworzenie jej w celach ekonomicznych. Większość kanałów zabrania używania żagli, więc pozostaje silnik, hol lub burłaczenie, dla którego na brzegach kanału tworzy się ścieżki holownicze (dla sprzętu zmechanizowanego lub holowania ręcznego). � Burłaczenie - holowanie jachtu przez żeglarza idącego brzegiem (najczęściej kanału) zwane też „na burłaka". Odbywa się przy mieczu opuszczonym lub lekko podniesionym, na holu zaczepionym do masztu. Można również wykorzystać do holowania fał foka. � Szlak żeglowny to tor wodny albo farwater. Szlak żeglowny jest oznakowany na wodzie i na lądzie. Na wodzie są to znaki pływające: pławy oraz tyki (żerdzie) pływające, na lądzie są to znaki brzegowe stałe: stawy, tablice itp. � Szlak żeglowny musi być bezpieczny i jedną z jego cech jest dostępna głębokość, tzw. głębokość tranzytowa. Każdy szlak żeglowny ma lewą i prawą stronę.

Locja Budowle hydrotechniczne cz. 9 � W rozumieniu przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Europejskiego Kodu żeglugi Śródlądowej), za prawą stronę szlaku żeglownego lub prawy brzeg należy uważać tę stronę brzegu, która dla statku płynącego w dół rzeki znajduje się na prawo. � Określenie kierunku „w górę" na rzekach, łącznie z akwenami, przez które przepływają, oraz na kanałach lateralnych oznacza ruch w kierunku źródeł rzeki. � Kierunki ruchu na kanałach i jeziorach określają odpowiednie przepisy żeglugowe na śródlądowych drogach wodnych.

Locja Znaki żeglugowe szlaku wodnego cz. 1 Prawa granica szlaku żeglownego KOLOR: czerwony KSZTAŁT : pława walcowa, tyka z wiechą, pława lub tyka ze znakiem szczytowym ZNAK SZCZYTOWY: czerwony walec � ŚWIATŁO : czerwone rytmiczne (rytm dowolny) � � �

Locja Znaki żeglugowe szlaku wodnego cz. 2 Lewa granica szlaku żeglownego KOLOR: zielony KSZTAŁT : pława stożkowa, tyka, pława lub tyka ze znakiem szczytowym ZNAK SZCZYTOWY: zielony stożek � ŚWIATŁO : zielone rytmiczne (rytm dowolny) � � �

Locja Znaki żeglugowe szlaku wodnego cz. 3 Rozgałęzienie szlaku żeglownego KOLOR: poziome, czerwone i zielone pasy KSZTAŁT : pława kulista, pława lub tyka ze znakiem szczytowym ZNAK SZCZYTOWY: kula z zielonymi i czerwonymi pasami � : białe (izofazowe - czas świecenia równa się czasowi przerwy) � � �

Locja Znaki żeglugowe szlaku wodnego cz. 4 � Pozostałe znaki:

Locja Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych cz. 1 1. Prawy brzeg ZNAK PŁYWAJ ĄCY: pława lub tyka na pławie w poziome czerwone i białe pasy : czerwony kwadrat na wierzchołku. 2. Lewy brzeg ZNAK PŁYWAJ ĄCY: pława lub tyka na pławie w poziome zielone i białe pasy ZNAK STAŁY : zielony trójkąt (wierzchołek w górę)

Locja Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych cz. 2. � � � Znaki kardynalne (pławy) Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych PÓŁNOC : dół żółty, góra czarna, znak szczytowy dwa czarne stożki (wierzchołki w gór ę) światło białe migające WSCHÓD : czarna z żółtym pasem w środku, znak szczytowy czarne stożki (złączone podstawami) światło białe migające (3 błyski w grupie) POŁUDNIE : dół czarny, góra żółta, znak szczytowy dwa czarne stożki (wierzchołki w dół) światło białe migające (6 błysków + 1 blask) ZACHÓD : żółta z czarnym pasem w środku, znak szczytowy dwa czarne stożki (złączone wierzchołkami), światło białe migające (9 błysków w grupie)

Locja – znaki kardynalne

Locja Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych cz. 3. � Znak odosobnionego niebezpieczeństwa Czarna kolumienka lub tyka z jednym lub kilkoma czerwonymi poziomymi pasami, znak szczytowy dwie czarne kule, jedna nad drugą światło białe błyskowe (2 błyski w grupie). � Oznakowanie bezpiecznej wody Pława kulista, kolumienka lub tyka w czerwone i białe pionowe pasy, znak szczytowy czerwona kula, światło białe izofazowe, przerywane (1 błysk - okres 10 s). Znak ten stosowany jest na podejściach do lądu i wskazuje, że wokół znaku woda jest bezpieczna.

Locja Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych cz. 4.

Locja – Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych

Znaki zalecenia 43 – Znaki zalecenia przejścia w dwie strony. 44 – Znaki zalecenia przejścia w jedną stronę. 45 – Zalecenie trzymania się we wskazanym obszarze. � 46 – Przejścia w kierunku określonym strzałką � � �

Znaki zalecenia

Locja to nie tylko znaki, Locja to także Twoje bezpieczeństwo!

Locja –znaki zakazujące i nakazujące

Locja –znaki zakazujące i nakazujące

Locja, to nie tylko znaki, locja to także Twoje bezpieczeństwo!!! Dziękuję za uwagę! Opracował: Darek Kowalski Maritime Consulting Poland