Elementy graficzne mapy Godo i nazwa arkusza Godo

Elementy graficzne mapy Godło i nazwa arkusza Godło arkusza jest jej numerem, sygnaturą, która ułatwia określenie, gdzie dany arkusz znajduje się w jednolitym systemie numeracji (tzw. nomenklaturze map topograficznych).

Mapa powstaje w wyniku zastosowania odpowiedniego odwzorowania kartograficznego. Dla obszaru Polski zastosowano tzw. uniwersalne poprzeczne odwzorowanie Merkatora (UTM). Jest to odwzorowanie wiernokątowe, poprzeczne, walcowe z 6 o strefami odwzorowania, których skrajne południki pokrywają się z południkami Międzynarodowej Mapy Świata w skali 1: 1000000. Na mapach topograficznych odwzorowanie kartograficzne powinno zapewnić wiernokątność, tzn. zgodność mierzonych kątów w tym samym punkcie w terenie i na mapie oraz minimalne zniekształcenie odległość. Mapy produkowane są w postaci arkuszy. Najbardziej praktyczny i najczęściej używany jest format o wymiarach 40 cm x 40 cm.

Arkusze w tym systemie podziału ograniczone są południkami co 6 o, zaczynając od południka Greenwich i równoleżnikami odległymi o 4 o, począwszy od równika. Pasy równoleżnikowe, biegnące po obu stronach równika, oznaczone są literami od A do V. Słupy południkowe oznaczone są liczbami od 1 do 60. Za punkt wyjścia przyjęto położenie „antypołudnika” Greenwich (południk - 180 o).

• • Odwzorowania azymutalne powstające w wyniku rzutowania powierzchni Ziemi na płaszczyznę styczną do niej, w określonym jej punkcie. Zależnie od położenia środka rzutu odwzorowanie azymutalne może być: centralne (gnomoniczne) - środek rzutu znajduje się w środku Ziemi, stereograficzne - środek rzutu jest umieszczony na biegunie przeciwnym, o ortograficzne - środek rzutu jest oddalony od płaszczyzny rzutu nieskończenie daleko, o zewnętrzne - środek rzutu znajduje się w określonej odległości poza Ziemią,

Odwzorowania walcowe, gdzie sferyczną powierzchnię Ziemi przenosi się na boczną powierzchnię walca obejmującego kulę ziemską. Powierzchnia Ziemi może być styczna lub sieczna do powierzchni walca. • odwzorowanie Merkatora – oś Ziemi pokrywa się z osią walca; południki i równoleżniki są proste i równoległe (łatwo określać współrzędne), równokątne, zmienna skala odległości. • odwzorowanie Gaussa - oś Ziemi jest prostopadła do osi walca; zachowuje kąty i podobieństwo figur,

Metody przedstawiania rzeźby terenu na mapach Metody kartograficzne służąca do przedstawiania ukształtowania pionowego powierzchni Ziemi na mapach (głównie ogólnogeograficznych). Wraz z rozwojem kartografii rzeźbę terenu przedstawiano metodami: • perspektywiczną (od XVI w. ), najczęściej były to kopczyki, stąd często metoda ta nazywana jest kopczykową • kreskowanie (od XVIII w. ) polegało na przedstawieniu zboczy gór kreskami. Najbardziej rozpowszechnioną odmianą tej metody było kreskowanie Lehmanna (im bardziej strome zbocze tym intensywniejsze kreskowanie) oraz kreskowanie cieniujące.

• cieniowanie (od XIX w. ) • metoda poziomicowa (od XIX w. ). Jej modyfikacjami są np. poziomice pogrubiane i poziomice iluminowane. Częstym uzupełnieniem tej metody (np. na mapach topograficznych) jest rysunek skał.

• metoda hipsometryczna (od XIX w. ) inaczej zwana metodą warstwobarwną • blokdiagram (od XX w. )