ELEKTROLECZNICTWO I ULTRADWIKI Elektroterapia inaczej elektrolecznictwo dziedzina fizykoterapii

ELEKTROLECZNICTWO I ULTRADŹWIĘKI

Elektroterapia (inaczej elektrolecznictwo) – dziedzina fizykoterapii (lecznictwa fizykalnego) zajmująca się leczeniem objawowym schorzeń m. in. układu ruchu i neurologicznych za pomocą różnego rodzaju prądów leczniczych, w którym wykorzystuje się do leczenia prąd stały, modulowane prądy średniej częstotliwości oraz prądy impulsowe małej i średniej częstotliwości.

Elektroterapia to zabieg leczniczy polegający na stosowaniu różnego rodzaju prądów. Podczas zabiegu na poszczególne miejsca na ciele pacjenta nakłada się elektrody, przez które przepuszczany jest prąd o odpowiedniej częstotliwości (stały lub zmienny). Jeden zabieg elektroterapii trwa kilkanaście minut i stosuje się go zazwyczaj codziennie przez 5 lub 10 dni.

RODZAJE ELEKTROTERAPII Wyróżnia się kilka rodzajów elektroterapii : • Jonoforeza • Galwanizacja • Elektrostymulacja • Prądy TENS • Prądy diadynamiczne • Prądy interferencyjne • Prądy Kotza • Prądy Traberta

GALWANIZACJA W zabiegu galwanizacji wykorzystywany jest prąd stały. Płynie on w jednym kierunku. Wpływa on na tkanki nerwowe oraz na mięśnie. Galwanizację stosuje się między innymi przy dyskopatii, nerwobólach, w stanach zapalnych nerwów, do leczenia przeciążeń i napięć mięśniowych oraz w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów. Czas zabiegu to zwykle od 15 do 30 minut wykonywanych codziennie. Zabieg prądem galwanicznym wykonuje się w serii od 10 do 20 zabiegów.

Ze względu na ułożenie elektrod wyróżniamy: • poprzeczną – elektrody ułożone są przeciwlegle, a prąd przepływa przez poprzeczny wymiar kończyny. Takie ułożenie skutkuje głęboką penetracja tkanek. • podłużną – elektrody są ułożone w jednej płaszczyźnie, a prąd przepływa przez podłużny wymiar kończyny, następuje płytka penetracja tkanek. Dodatkowo galwanizacja podłużna może mieć charakter wstępujący lub zstępujący. Jest to uzależnione od ułożenia elektrody czynnej. • Galwanizację wstępującą stosuje się w celu zwiększenia pobudliwości, np. przy niedowładach i porażeniach. • Galwanizację zstępującą aby obniżyć pobudliwość, rozluźnić mięśnie czy zmniejszyć ból.

W zależności od sposobu wykonywania zabiegu galwanizacji wyróżniamy: • stabilną –elektrody przymocowywane są za pomocą opaski elektrycznej, a ich ułożenie w czasie zabiegu nie ulega zmianie • labilna – elektroda bierna umiejscowiona jest na stałe, natomiast druga (czynna) zmienia swoje położenie w trakcie zabiegu

Obierając za kryterium połączenie elektrody czynnej z biegunem prądu, galwanizacja dzieli się na: • katodową – kiedy podczas zabiegu jest wykorzystywana elektroda ujemna czyli katoda. Powoduje ona wzrost napięcia mięśniowego oraz zaczerwienienie się skóry. Galwanizacja katodowa działa pobudzająco, zwiększa pobudliwość nerwów oraz likwiduje obrzęki. Stosuje się ją w leczeniu porażeń wiotkich, odmrożeniach czy zaburzeniach krążenia obwodowego. • anodową – kiedy wykorzystywana jest anoda, elektroda o ładunku dodatnim. Ma działanie przede wszystkim przeciwzapalne, zmniejsza pobudliwość i obniża napięcie mięśniowe. Wykonywana jest miedzy innymi przy migrenach, rwie kulszowej, leczeniu trądziku różowatego.

WSKAZANIA DO GALWANIZACJI 1. Nerwobóle 2. Zapalenia nerwów 3. Mialgie 4. Zespoły bólowe, Bolesne napięcie mięsni 5. Zwyrodnienia stawów kręgosłupa 6. Artrozy 7. Porażenie n. twarzowego 8. Polineuropatie 9. Ch. Reynauda 10. Zaburzenia krążenia obwodowego 11. Owrzodzenia, odleżyny 12. Obrzęki, krwiaki 13. Osteoporoza

PRZECIWSKAZANIA DO GALWANIZACJI 1. Ropne stany zapalne skóry 2. Wypryski, owrzodzenia 3. Gorączka 4. Porażenia spastyczne 5. Zaburzenia czucia, świadomości 6. Nowotwory, krwotoki, infekcje, rozrusznik, dzieci, kobiety w ciąży ale odc. L, pachwiny, brzuch 7. Wyniosłości kości 8. Nietolerancja prądu 9. Pompa insulinowa 10. Miażdżyca 11. Zapalenie żył Szczególna ostrożności: nadciśnienie, choroby serca, przyczepy mięśni, stany po operacjach mięśni, ścięgien, stawów, alergia, zabiegi na głowę i szyję, złamania przed upływem 6 tyg.

JONOFOREZA Jonoforeza polega na wprowadzaniu do tkanki związków chemicznych o działaniu leczniczym za pomocą prądu stałego. Jonoforeza ma bardzo istotną przewagę nad lekami przyjmowanymi drogą pokarmową. Lekarstwo jest aplikowane bezpośrednio na chore miejsce – dzięki czemu jonoforeza pozwala uzyskać bardzo dobre efekty. Dodatkowo nie obciąża przewodu pokarmowego, żołądka i wątroby. Zabiegi powinno wykonywać się w serii od 10 -20 codziennie, Czas zabiegu jest stosunkowo długi i wynosi od 10 -20 minut.

Czynnikiem leczniczym w jonoforezie nie jest prąd, ale jony dostarczone do organizmu. Zastosowanie prądu powoduję, że w tkankach podwyższa się temperatura. Wpływa to na poprawę krążenia i odżywienie komórek, co wspomaga np. działanie przeciwzapalnie czy przeciwbólowe. Jony po wniknięciu do skóry gromadzą się w pobliżu sieci naczyń krwionośnych. Następnie, jony zostają wprowadzone do krwioobiegu i łączą się ze związkami zawartymi w tkance, aby szczelinami międzykomórkowymi dotrzeć do tkanek głębiej położonych. Warto pamiętać, że do zabiegu jonoforezy powinny być używane tylko takie związki chemiczne, które ulegają dysocjacji elektrolitycznej.

WSKAZANIA DO JONOFOREZY • przy stanach zapalnych skóry, tkanek miękkich, drobnych stawów, • na trudno gojące się owrzodzenia, • przy urazach, zwłaszcza u sportowców, • na stany zapalne oka, • polineuropatie, • zespół bólowy w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa, • zapalenia okołostawowe, • nerwobóle • mięśniobóle, • zaburzenia krążenia obwodowego, • bóle stawów i kręgosłupa, • rozszerzone naczynia krwionośne, • trądzik różowaty i pospolity, • artrozę, • zwiotczenie skóry i mięśni. • utrudniony zrost kostny, • blizny, • przykurcze, • stany pourazowe stawów i mięśni,

PRZECIWSKAZANIA DO JONOFOREZY • stany gorączkowe, • ciąża, • endoprotezy, • otwarte – niewygojone rany, • miażdżyca, • • metal na drodze przepływu prądu, ostry trądzik ze zmianami ropnymi, • ropne stany zapalne skóry i tkanek miękkich, • choroby bakteryjne, wirusowe i grzybicze skóry, • wypryski i owrzodzenia na skórze, • stany ropne około zębowe, • nowotwory złośliwe i łagodne, • stany ropne migdałków, • podrażnienia spastyczne, • • zaburzenia czucia, • wszczepiony rozrusznik serca, możliwość wystąpienia uczulenia na leki stosowane do zabiegu. • zakrzepy, • zagrożenie zatorami, • zapalenie żył,

ELEKTROSTYMULACJA Elektrostymulacja to zabieg który ma na celu wywołanie skurczu mięśni za pomocą przerywanego impulsu elektrycznego przy użyciu elektrod umiejscowionych na ciele pacjenta. Wykonuje się elektrostymulację mięśni porażonych (z uszkodzonymi nerwami doprowadzającymi impulsy) jako substytut naturalnych pobudzeń oraz zdrowych w celu wzmocnienia lub poprawy krążenia obwodowego.

Prąd impulsowy może być zarówno prądem stałym jak i zmiennym. Prąd zmienny w tym przypadku wytwarza się z prądu stałego poprzez odpowiednie jego przerywanie, w wyniku, którego uzyskuje się prąd dwukierunkowy lub jednokierunkowy. Obecnie do elektrostymulacji stosuje się aparaty, które mają zaprogramowane modele prądu impulsowego o zmiennym czasie narastania i czasie trwania impulsów, o zmiennym ich natężeniu i zmiennym okresem przerw pomiędzy kolejnym impulsami jak i seriami impulsów.

Prąd jednokierunkowy – (jednobiegunowy, unipolarny) jest prądem o niezmiennym kierunku, lecz o zmiennym natężeniu. W trakcie przepływu tego prądu wytwarzane impulsy o odpowiedniej częstotliwości i amplitudzie powodują jednocześnie pobudzenie nerwów i mięśni. Prąd dwukierunkowy (dwubiegunowy, bipolarny) jest prądem o zmiennym kierunku i natężeniu. Wyróżniamy prąd impulsowy dwubiegunowy: • symetryczny (impulsy o identycznych parametrach) powoduje on oscylację jonów naprzemiennie ku obu biegunom bez przemieszczenia ładunków. Zmienność biegunów zależy od częstotliwości oznacza ze przy częstotliwości np. 100 Hz każda elektroda w ciągu sekundy jest 100 razy dodatni i ujemna. • niesymetryczny zwiększona oscylacja po jednej stronie linii zerowej powoduje, że taki prąd nabiera cech prądu galwanicznego, wywołującego elektrolizę tkanek. Jest ona tym większa im większa jest różnica wielkości powierzchni jak występuje pomiędzy impulsami dodatnimi a ujemnymi.

Prądy impulsowe składają się z impulsów powtarzających się bez przerw lub z różnymi przerwami. Bardzo ważną cechą charakterystyczną impulsów jest czas trwania impulsu i przerwy miedzy impulsami, wartość amplitudy oraz narastanie i spadek mocy prądu w stosunku do amplitudy i czasu jego trwania oraz ich kształt. Kształty impulsów są bardzo zróżnicowane, z których wyróżnia się 4 podstawowe kształty impulsów : prostokątnym, trapezowym, sinusoidalnym oraz 4 rodzaje modułów.

WSKAZANIA DO ELEKTROSTYMULACJI • pourazowe uszkodzenia splotów i nerwów obwodowych • niedowłady lub porażenia po złożeni opatrunku gipsowego w wyniku narastającego obrzęku kończyny • uszkodzenia nerwów obwodowych jako powikłania operacyjne • ocena reinerwacji mięśnia po leczeniu chirurgicznym • zaburzenia w czynnościach nerwów w wyniku źle dopasowanych protez lub ortez • ucisk na nerw obwodowe i neuropatie uciskowe • miotonie, miastenia, dystrofie mięśniowe, zespól Volkmanna

PRZECIWSKAZANIA DO ELEKTROSTYMULACJI • Okolice serca u pacjentów z zaburzeniami pracy serca • ciąża • po całkowitym przecięciu nerwu • po chirurgicznym zespoleniu nerwu w 2 -3 tygodnie po operacji

PRĄDY TENS to rodzaj przezskórnej elektrostymulacji nerwów, który wykorzystuje prądy impulsowe małej częstotliwości. Elektrostymulatory TENS przesyłają do ciała pacjenta impulsy elektryczne o niskiej amplitudzie, stymulując jedynie nerwy czuciowe. Impuls elektryczny , który dociera do rdzenia kręgowego może zostać odczytany w dwojaki sposób. W związku z tym istnieją następujące zasady działania terapii TENS: • Zasada Bramki Kontrolnej Walla i Melzacka • Teoria endorfin

• Teoria bramki bólu zakłada, że impuls TENS dociera do ośrodkowego układu nerwowego szybciej, niż impulsu bólowy. Dzieje się tak dlatego, że nerwy niosące impuls odczuwalny z elektrostymulatora są grubsze, niż te niosące impuls bólowy. • Teoria Endorfin - Prądy TENS powodują wytwarzanie endorfin, czyli naturalnych substancji przeciwbólowych. Oddziaływanie prądem małej częstotliwości 1 -20 Hz, krótkimi impulsami ale o dużym natężeniu powoduje zmniejszenie dolegliwości bólowych o charakterze przewlekłym. Odczuwanie bólu trwającego dłuższy okres czasu prowadzi do zmniejszenia wydzielania lokalnego endorfin. Terapia prądami TENS o małej częstotliwości podnosi ten poziom. Efekty przy takiej terapii pojawiają się później, ale trwa on dłużej (do kilku godzin). Oddziaływanie prądem o dużej częstotliwości 80 -120 Hz ale o małym natężeniu powoduje zmniejszenie dolegliwości bólowych o charakterze ostrym. Efekty przy takiej terapii pojawiają się już po kilkudziesięciu sekundach, ale jest on krótkotrwały. Takie parametry stosuje się w przypadku bólu nagłego w celu uzyskania szybkiej ulgi.

PRĄDY TENS – RODZAJE IMPULSÓW • TENS konwencjonalny (tradycyjny) • TENS niskiej częstotliwości (akupunkturowy) • TENS uderzeniowy (BURST) • TENS krótki intensywny (Brief Intense) • TENS modulowany

TENS – KSZTAŁT IMPULSU Rozróżniamy trzy rodzaje przebiegów według kształtu impulsu: • symetryczny – po prostokątnym impulsie dodatnim następuje impuls ujemny • falujący – następują naprzemiennie impulsy dodatnie i ujemne • asymetryczny – po dodatnich impulsach prostokątnych następują impulsy eksponencjalne ujemne.

WSKAZANIA - TENS • rwa kulszowa, • przepuklina międzykręgowa, • bóle przy porażeniach połowicznych, • bóle pooperacyjny, • bóle odcinka szyjnego kręgosłupa, • bóle w kręczu szyi, • bóle odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa (dyskopatia), • bóle reumatyczne, • bóle po amputacjach, • artretyzm, • bóle fantomowe, • zapaleniach i uszkodzeniach nerwów obwodowych, • bóle mięśni i stawów, • bóle menstruacyjne, • bóle przy cieśni nadgarstka, • bóle zębów, • bóle w zespole „łokcia tenisisty„, • lumbalgia, • bóle naczyniowe (szczególnie w zespole Burgera), • bóle przy chorobie Raynauda, • nerwobóle, • bóle porodowe, • • zapalenie ścięgien. półpaśca, • bóle po złamaniach

PRZECIWSKAZANIA - TENS • nowotwór, • choroby serca, • epilepsja, • rozrusznik serca, • zaburzenia czucia, • obecność metalowych elementów w tkankach w miejscu objętym zabiegiem, • nieustabilizowane choroby układu krążenia, • utrudniony kontakt z pacjentem, • ciąża, • padaczka, • świeże rany czy stany zapalne skóry, • odmrożenia bądź poparzenia,

PRĄDY DIADYNAMICZNE Prądy diadynamiczne (DD) są to prądy stosowane w fizjoterapii. Inaczej nazywane są również prądami Bernarda. Zaliczane do prądów o niskiej częstotliwości, które poprzez serie impulsów, wywołują określone reakcje organizmu. Są one oparte o sinusoidę 50 Hz. Wyróżnia się 6 rodzajów prądów niskiej częstotliwości o różnych parametrach, wchodzących w skład prądu diadynamicznego. Stosowane w odpowiedniej kombinacji pozwalają uzyskać oczekiwany efekt terapeutyczny.

• MF – działa pobudzająco i odżywia tkanki • DF – działa znieczulająco i rozluźniająco na mięśnie, dlatego często stosuje się go w pierwszej kolejności • RS – stosowany do elektrostymulacji mięśni zdrowych lub nieznacznie uszkodzonych • CP – obniża napięcie mięśniowe i zwiększa ukrwienie • LP – działa przeciwbólowo • MM – stosowany do elektrostymulacji mięśni zdrowych lub nieznacznie uszkodzonych

PRĄDY DD - WSKAZANIA • bóle kręgosłupa, • schorzenia reumatyczne, • dyskopatie, • nerwobóle, np. splotu barkowego, nerwu międzyżebrowego, – czy trójdzielnego, • choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, • zespół rwy kulszowej i ramiennej, • choroba zwyrodnieniowa stawów, • bóle migrenowe, • stany po urazach stawów i mięśni, • obrzęki, • zaburzenia krążenia obwodowego, • bóle mięśni, • odmrożenia, • półpasiec, • zespoły naczyniowe, • zespoły korzeniowe, • zapalenia okołostawowe, • osteoporoza, samorodna sinica kończyn, • zaniki mięśni z nieczynności , •

PRĄDY DD – PRZECIWSKAZANIA • wszczepiony rozrusznik serca, • nowotwory, • obecność metalowych elementów w tkankach, • stan po naświetleniu promieniowaniem jonizującym, • infekcje i gorączka, • porażenia spastyczne, • skłonność do krwawień, • utrudniony kontakt z pacjentem, • niebezpieczeństwo zatorów, • stany zapalne skóry i tkanek miękkich, • miejscowe zaburzenia czucia, • ciąża, • miażdżyca,

PRĄDY INTERFERENCYJNE Prądy interferencyjne Nemeca zaliczane są do zabiegów elektroterapii. Są to prądy średniej częstotliwości. Prądy interferencyjne, dzięki skrzyżowaniu prądów o różnych częstotliwościach powodują szereg procesów. Wywołują między innymi skurcze mięśni, mają działanie przeciwbólowe oraz usprawniają procesy odżywcze w tkankach. Efekty terapeutyczne prądów interferencyjnych są bardzo podobne jak prądów niskiej częstotliwości, jednak z pewnych względów ten rodzaj prądów jest bardziej korzystny dla pacjenta. Dzieje się tak, ponieważ prądy wyższej częstotliwości oddziaływają na zdecydowanie głębiej położone grupy tkanek. Warto zaznaczyć, że kolejną zaletą jest lepsze tolerowanie wyższych dawek niż w przypadku prądów niskiej częstotliwości.

PRĄDY INTERFERENCYJNE - WSKAZANIA • choroby zwyrodnieniowe stawów, • nerwobóle i zespoły uciskowe, • bóle kręgosłupa i dyskopatie, • zaburzenie krążenia obwodowego, • zapalenie okolic stawu barkowego, • osłabienie lub zanik mięśni na przykład po złamaniach kończyn, • stany po urazach narządu ruchu (zwichnięcia, skręcenia, krwiaki, obrzęki), • problemy z nietrzymaniem moczu, • częste migreny, • opóźnienie zrostu kostnego, • reumatyzm tkanek miękkich.

PRĄDY INTERFERENCYJNE - PRZECIWSKAZANIA • stany zapalne skóry w miejscu stosowania zabiegu, • ostre infekcje i stany gorączkowe, • wszczepiony rozrusznik serca, • zagrożenie zatorami oraz żylaki, • obecność metali w tkankach, • zaburzenia czucia, • ból o niewyjaśnionym pochodzeniu, • nowotwory, • ciąża, • stwardnienie rozsiane, • choroba Parkinsona, • utrudniony kontakt z pacjentem.

PRĄDY KOTZA Prądy Kotza to prądy bipolarne. Są zbudowane w oparciu o sinusoidę o średniej częstotliwości 2500 Hz, zmodulowane amplitudowo do niskiej częstotliwości. Inna nazwa prądu Kotza to rosyjska stymulacja. Prądy średniej częstotliwości dużo słabiej oddziałują na receptory czuciowe skóry niż np. prądy niskiej częstotliwości. Daje to możliwość ustawienia większej wartości amplitudy podczas zabiegu. W związku z tym, Prądy Kotza jako prądy średniej częstotliwości wnikają głębiej w tkankę. Jest to możliwe ze względu na jej częściowo pojemnościowy charakter. Cały proces, który zachodzi w tkance podczas zabiegu doprowadza do pobudzenia i skurczu włókna mięśniowego.

PRĄDY KOTZA PRZECIWSKAZANIA: • ubytki naskórka, • rozrusznik serca, porażenia obwodowe mniejszego stopnia, • porażenia spastyczne, • nowotwory, • stymulacja mięśni, • zakrzepowe zapalenie żył, • stymulacja zrostu kostnego, • przeciwdziałanie silnym i przewlekłym bólom, • miażdżyca, • zaburzenia czucia, • uszkodzenia przewodzenia nerwowego, • ciąża, • ostre zapalenia w okolicy stosowania zabiegu, • ropne zmiany skórne, stany zapalne, • krwawienia, krwotoki, • uszkodzenia i stany zapalne skóry, WSKAZANIA: • • skolioza, • płaskostopie, • stan po złamaniach, • osłabienie mięśni,

PRĄDY TRABERTA Prąd Traberta jest prądem unipolarnym, impulsowym, prostokątnym o małej częstotliwości. Czas trwania impulsu w przypadku prądu Traberta to 2 ms, natomiast czas przerwy wynosi 5 ms. Często nazywany jest również masażem bodźcowym. Prądy Traberta wpływają na struktury układu nerwowego, poprawiając ukrwienie i odżywienie tkanek. Jednocześnie to właśnie częstotliwość prądu wprowadza mięśnie w wibracje, zmniejszając w ten sposób ich napięcie i rozluźniając je. Czas trwania zabiegu dobiera się jednostkowo do osoby poddawanej rehabilitacji i może wynosić ok. 8 -15 minut. Tak samo indywidualnie dopasowuje się natężenie prądu w zależności od odczuć pacjenta.

Najbardziej popularną metodą ułożenia elektrod jest metoda jest segmentarna, w której elektrody rozmieszczone są na ciele pacjenta w jednym z czterech miejsc. Ułożenie elektrod następuje więc na odcinek szyjny, piersiowy, piersiowo-lędźwiowy lub lędźwiowo-krzyżowy. Warto pamiętać, że odległość pomiędzy elektrodami powinna wynosić 3 cm. Ważne aby katodę ułożyć w miejscu bolesnym.

PRĄDY TRABERTA WSKAZANIA • zespoły bólowe kręgosłupa • stany podrażnienia korzeni nerwowych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa • bóle mięśniowe, stany ze wzmożonym napięciem mięśniowym • stany pourazowe narządu ruchu, skręcenia, stłuczenia, bolesna sztywność stawów po urazach • nerwobóle • stany po urazach stawów i mięśni • Bóle stawów i kręgosłupa na tle zwyrodnieniowym; • ZZSK PRZECIWSKAZANIA • • nowotwory • nieustabilizowane choroby układu krwionośnego (np. nadciśnienie) • ropne stany zapalne skóry i przerwanie jej ciągłości • • • ciążę cukrzyca choroby zakaźne ostre infekcje i stany gorączkowe otwarte rany znamiona na skórze choroby serca ostre stany zapalne

ULTRADŹWIĘKI Ultradźwięki są to fale sprężyste o częstotliwościach większych od słyszalnych obejmujące szeroki zakres częstotliwości. W terapii fizykalnej stosuje się głównie częstotliwości od 0. 8 do 3, 5 MHz. W fizykoterapii stosowana jest podłużna fala ultradźwiękowa. Fala niesie ze sobą energię, która po absorpcji przez tkankę zamienia się w ciepło. Wywołuje także poza-termiczne skutki w postaci kawitacji, mechanizmów naprężeniowych, przepływów mikrostrumieniowych. Największa ilość energii ultradźwiękowej absorbowana jest w tkankach człowieka o dużej zawartości białek, takich jak ścięgna czy chrząstka stawowa. Ultradźwięki o niskiej intensywności nie powodują efektów termicznych i niszczących, przyspieszają gojenie się otwartych ran, a także ścięgien, nerwów oraz kości. Wspomagają gojenie się ostrych i podostrych stanów zapalnych.

Prowadzenie głowicy: • metoda labilna - głowica ultradźwiękowa prowadzona jest ruchami kolistymi (okrężnymi) lub pasmami (np. podczas zabiegów w okolicy przykręgosłupowej) • metoda stabilna (stojąca) - przy użyciu ultradźwięków impulsowych, kiedy zabiegowi poddawane są kolejne, wybrane punkty, zwoje nerwowe, złogi wapnia. Obecnie rzadko stosuje się tę metodę ze względu na ryzyko przegrzania tkanek

Miejsce wykonywania zabiegu; • metoda lokalna (bezpośrednia) – zabieg wykonuje się bezpośrednio na skórę i tkanki leżące głębiej w okolicy zmian chorobowych (np. w obrębie stawów łokciowych, kolanowych, skokowych) lub miejsc bolesnych • metoda segmentarna (pośrednią lub segmentowoprzykręgosłupową) - zabieg leczniczy jest wykonywany w okolicy przykręgosłupowej, w linii przebiegu korzeni nerwowych, które unerwiają chore miejsca

Zabieg ma charakter mikromasażu podczas którego fale dźwiękowe „zmiękczają” tkanki, zwiększają przepuszczalność komórek oraz rozszerzając naczynia krwionośne. Podczas zabiegu stosuje się różnego rodzaju substancje sprzęgające, które ułatwiają rozprzestrzenianie się fali ultradźwiękowej. Stosuje się je również, jako podkład wyrównujący powierzchnię skóry dla głowicy. Stosuje się żele uniwersalne i maści przeciwbólowe (które są wprowadzane w głębsze warstwy skóry za pomocą fali ultradźwiękowej. Tego typu zabieg nazywany jest fonoforezą).

ULTRADŹWIĘKI - WSKAZANIA • zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej; • rwa kulszowa • łokieć tenisisty/ łokieć golfisty • ostroga kości piętowej • nerwoból nerwu trójdzielnego • bóle poamputacyjne • szczękościsk • blizny • przykurcz Dupuytrena.

ULTRADŹWIĘKI - PRZECIWSKAZANIA • nowotwory; • ostre zapalenia; • zwapnienie naczyń; • zakrzepowe zapalenie żył; • zaburzenie krzepnięcia krwi; • zmiany skórne w przebiegu chorób zakaźnych; • stan ogólnego wyniszczenia organizmu; • rozrusznik serca; • metal w miejscu zmian chorobowych; • ciąża; • okolica nasad kości u dzieci; • gruczoły płciowe; • nadźwiękawianie naczyń krwionośnych; • gorączka;

Wykonała: mgr Daria Kuszwara