DRUGA ZASADA TERMODYNAMIKI Termodynamika Zajmuje si badaniem zjawisk

DRUGA ZASADA TERMODYNAMIKI

Termodynamika Zajmuje się badaniem zjawisk, w których między innymi następuje zmiana temperatury ciała.

Termodynamika Zajmuje się badaniem zjawisk, w których między innymi następuje zmiana temperatury ciała. Dotyczy ona przemian energii mechanicznej w wewnętrzną i na odwrót, czyli zajmuje się zamianą pracy na ciepło i ciepła na pracę.

Termodynamika fenomenologiczna

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna Termodynamika fenomenologiczna traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki ciągłe nie mające budowy cząsteczkowej.

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna Termodynamika fenomenologiczna traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki ciągłe nie mające budowy cząsteczkowej. Opiera się na równaniu Clapeyron/a : p. V = n. RT i prawach gazowych.

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna Termodynamika fenomenologiczna traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki ciągłe nie mające budowy cząsteczkowej. Opiera się na równaniu Clapeyron/a : p. V = n. RT i prawach gazowych. Bada związki między makroskopowymi wielkościami charakteryzującymi układ jako całość.

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna Termodynamika fenomenologiczna traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki ciągłe nie mające budowy cząsteczkowej. Opiera się na równaniu Clapeyron/a : p. V = n. RT i prawach gazowych. Bada związki między makroskopowymi wielkościami charakteryzującymi układ jako całość. Bada związki między ciśnieniem p, temperaturą T, objętością V, energią E, entropią s…

Termodynamika fenomenologiczna fenomen – zjawisko, rzecz obserwowalna Termodynamika fenomenologiczna traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki ciągłe nie mające budowy cząsteczkowej. Opiera się na równaniu Clapeyron/a : p. V = n. RT i prawach gazowych. Bada związki między makroskopowymi wielkościami charakteryzującymi układ jako całość. Bada związki między ciśnieniem p, temperaturą T, objętością V, energią E, entropią s… Opiera się na zasadach termodynamiki.

Termodynamika statystyczna

Termodynamika statystyczna -Traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki mające strukturę wewnętrzną (cząsteczkową).

Termodynamika statystyczna -Traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki mające strukturę wewnętrzną (cząsteczkową). -Do cząsteczek ciała stosuje prawa mechaniki dla ich prędkości v, masy m, pędów p, energii E - w tym zasady zachowania - jest to mikroskopowy punkt widzenia.

Termodynamika statystyczna -Traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki mające strukturę wewnętrzną (cząsteczkową). -Do cząsteczek ciała stosuje prawa mechaniki dla ich prędkości v, masy m, pędów p, energii E - w tym zasady zachowania - jest to mikroskopowy punkt widzenia. -Dodając do tego metody rachunku prawdopodobieństwa znajduje zależności między wielkościami mikroskopowymi (v, m, p, E) odnoszącymi się do poszczególnych cząstek układu, a wielkościami makroskopowymi (ciśnienie p, objętość V, temperatura T), opisującymi układ jako całość. Przykładem jest sposób wyprowadzenia podstawowego wzoru teorii kinetycznej gazów:

Termodynamika statystyczna -Traktuje ciała stałe, ciecze i gazy jako ośrodki mające strukturę wewnętrzną (cząsteczkową). -Do cząsteczek ciała stosuje prawa mechaniki dla ich prędkości v, masy m, pędów p, energii E - w tym zasady zachowania - jest to mikroskopowy punkt widzenia. -Dodając do tego metody rachunku prawdopodobieństwa znajduje zależności między wielkościami mikroskopowymi (v, m, p, E) odnoszącymi się do poszczególnych cząstek układu, a wielkościami makroskopowymi (ciśnienie p, objętość V, temperatura T), opisującymi układ jako całość. Przykładem jest sposób wyprowadzenia podstawowego wzoru teorii kinetycznej gazów: gdzie: p – ciśnienie gazu, n – ilość drobin w naczyniu, V – objętość gazu, Ek. śr. – średnia energia kinetyczna drobiny.

Termodynamika statystyczna.

Termodynamika statystyczna jest teorią ogólniejszą niż

Termodynamika statystyczna jest teorią ogólniejszą niż termodynamika fenomenologicznea,

Termodynamika statystyczna jest teorią ogólniejszą niż termodynamika fenomenologicznea, ponieważ zasady termodynamiki fenomenologicznej oraz granice ich stosowalności można wyprowadzić na gruncie mechaniki statystycznej.

Termodynamika statystyczna jest teorią ogólniejszą niż termodynamika fenomenologicznea, ponieważ zasady termodynamiki fenomenologicznej oraz granice ich stosowalności można wyprowadzić na gruncie mechaniki statystycznej. Ze względu na zawiły aparat matematyczny stosowanie metod termodynamiki statystycznej jest niedogodne.

Energia mechaniczna

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości:

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej:

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej: - potencjalnej grawitacji:

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej: - potencjalnej grawitacji: . pola centralnego:

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej: - potencjalnej grawitacji: . pola centralnego: . pola jednorodnego: Ep = mgh.

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej: - potencjalnej grawitacji: . pola centralnego: . pola jednorodnego: - potencjalnej sprężystości: Ep = mgh.

Energia mechaniczna to suma energii ciała jako całości: - energii kinetycznej: - potencjalnej grawitacji: . pola centralnego: . pola jednorodnego: Ep = mgh. - potencjalnej sprężystości: Zawsze mamy do czynienia z taką sytuacją, że energie potencjalne zamieniają się w kinetyczną a ta w wewnętrzną i na odwrót.

Układ termodynamiczny

Układ termodynamiczny to część przestrzeni materialnej oddzielona od otoczenia rzeczywistą lub abstrakcyjną granicą.

Parametry stanu termodynamicznego

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie.

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to:

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to: - ciśnienie p,

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to: - ciśnienie p, - objętość V,

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to: - ciśnienie p, - objętość V, - temperatura T,

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to: - ciśnienie p, - objętość V, - temperatura T, - liczność materii, czyli liczba moli n.

Parametry stanu termodynamicznego To wielkości jednoznacznie określające stan układu termodynamicznego w danym momencie. Są to: - ciśnienie p, - objętość V, - temperatura T, - liczność materii, czyli liczba moli n. Parametry stanu są powiązane równaniem Clapeyron/a: p. V = n. RT

Energia wewnętrzna

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań).

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała W jej skład wchodzą: (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań).

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek,

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek, - energia drgań i obrotów atomów wewnątrz cząsteczek,

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek, - energia drgań i obrotów atomów wewnątrz cząsteczek, - energia potencjalna wzajemnych oddziaływań atomów i cząsteczek,

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek, - energia drgań i obrotów atomów wewnątrz cząsteczek, - energia potencjalna wzajemnych oddziaływań atomów i cząsteczek, - energia elektronowa (energia elektronów w atomie - kinetyczna, potencjalna grawitacji i potencjalna elektryczna),

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek, - energia drgań i obrotów atomów wewnątrz cząsteczek, - energia potencjalna wzajemnych oddziaływań atomów i cząsteczek, - energia elektronowa (energia elektronów w atomie - kinetyczna, potencjalna grawitacji i potencjalna elektryczna), - energia chemiczna,

Energia wewnętrzna to suma energii cząsteczek ciała (kinetycznych i energii wzajemnych oddziaływań). W jej skład wchodzą: - energia kinetyczna ruchu postępowego i obrotowego cząsteczek, - energia drgań i obrotów atomów wewnątrz cząsteczek, - energia potencjalna wzajemnych oddziaływań atomów i cząsteczek, - energia elektronowa (energia elektronów w atomie - kinetyczna, potencjalna grawitacji i potencjalna elektryczna), - energia chemiczna, - energia jądrowa.

Ciepło.

Ciepło to ta część energii wewnętrznej, która samorzutnie przechodzi od ciała cieplejszego do chłodniejszego.

Praca w termodynamice.

Praca w termodynamice to ta część energii mechanicznej, która zostaje zamieniona na wewnętrzną lub powstaje z wewnętrznej.

Pierwsza zasada termodynamiki

Pierwsza zasada termodynamiki Zmiana energii wewnętrznej ciała jest równa sumie pobranego (oddanego) ciepła i wykonanej nad układem (pobranej przez układ) pracy.

Funkcje stanu

Funkcje stanu Do funkcji stanu należą:

Funkcje stanu Do funkcji stanu należą: - energia wewnętrzna ciała U,

Funkcje stanu Do funkcji stanu należą: - energia wewnętrzna ciała U, - praca rozumiana jako zmiana energii mechanicznej ciała W = DEm,

Funkcje stanu Do funkcji stanu należą: - energia wewnętrzna ciała U, - praca rozumiana jako zmiana energii mechanicznej ciała W = DEm, - entropia S.

Ciepło nie jest funkcją stanu

Ciepło nie jest funkcją stanu Pobrane (oddane) ciepło zależy od „drogi”, po której nastąpiła przemiana termodynamiczna. Pokazują to przykłady:

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T.

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Jeśli tłok jest unieruchomiony, to gaz nie wykonuje pracy (nie zmienia się energia potencjalna grawitacji tłoka).

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T S Qv n, p 1 , V, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Jeśli tłok jest unieruchomiony, to gaz nie wykonuje pracy (nie zmienia się energia potencjalna grawitacji tłoka). Doprowadzane do układu ciepło Qv pozostaje w gazie jako jego przyrost energii wewnętrznej DU.

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T S Qv n, p 1 , V, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Jeśli tłok jest unieruchomiony, to gaz nie wykonuje pracy (nie zmienia się energia potencjalna grawitacji tłoka). Doprowadzane do układu ciepło Qv pozostaje w gazie jako jego przyrost energii wewnętrznej DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) przemiany izochorycznej ma postać: dla

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T S Qv n, p 1 , V, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Jeśli tłok jest unieruchomiony, to gaz nie wykonuje pracy (nie zmienia się energia potencjalna grawitacji tłoka). Doprowadzane do układu ciepło Qv pozostaje w gazie jako jego przyrost energii wewnętrznej DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) przemiany izochorycznej ma postać: DU = Qv = ncv. Dt dla

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S S V V=const n, p, V, T Qv n, p 1 , V, T 1 0 T

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izochorycznej przemianie stałej masy gazu S S V V=const n, p, V, T Qv n, p 1 , V, T 1 0 T p 0 T

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. .

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Qp n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W Jeśli tłok może poruszać się bez tarcia, to część doprowadzonego do układu ciepła Qp zamienia się na energię wewnętrzną gazu DU, powodując wzrost temperatury gazu od T do T 1, a część zamienia się na n, p , V 1, T 1 energię potencjalną grawitacji tłoka DEp (tłok idzie w górę), czyli część energii wewnętrznej powoduje wykonanie pracy W=DEp przeciwko siłom zewnętrznym (część ciepła zamienia się na energię mechaniczną otoczenia).

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh W Jeśli tłok może poruszać się bez tarcia, to część doprowadzonego do układu ciepła Qp zamienia się na energię wewnętrzną gazu DU, powodując wzrost temperatury gazu od T do T 1, a część zamienia się na n, p , V 1, T 1 energię potencjalną grawitacji tłoka DEp (tłok idzie w górę), czyli część energii wewnętrznej powoduje wykonanie pracy W=DEp przeciwko siłom zewnętrznym (część ciepła zamienia się na energię mechaniczną otoczenia). F Qp n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Po pobraniu ciepła Qp pojawia się w gazie siła F działająca na tłok. Wykonuje ona pracę W=FDh. Ponieważ p=F/S więc F=p. S i dlatego W=p(SDh)=p. DV=n. RDT

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W Jeśli tłok może poruszać się bez tarcia, to część doprowadzonego do układu ciepła Qp zamienia się na energię wewnętrzną gazu DU, powodując wzrost temperatury gazu od T do T 1, a część zamienia się na n, p , V 1, T 1 energię potencjalną grawitacji tłoka DEp (tłok idzie w górę), czyli część energii wewnętrznej powoduje wykonanie pracy W=DEp przeciwko siłom zewnętrznym (część ciepła zamienia się na energię mechaniczną otoczenia). F Qp n, p, V, T Po pobraniu ciepła Qp pojawia się w gazie siła F działająca na tłok. Wykonuje ona pracę W=FDh. Ponieważ p=F/S więc F=p. S i dlatego W=p(SDh)=p. DV=n. RDT Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) dla przemiany izobarycznej ma postać: DU = Qp-W = ncp. Dt-n. RDT

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh F Qp n, p, V, T n, p , V 1, T 1 W

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S p=const Dh F W W=p. DV Qp n, p, V, T n, p , V 1, T 1 0 V 1 DV V 2 V

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S p=const Dh F W W=p. DV Qp n, p, V, T n, p , V 1, T 1 0 V 1 DV V 2 V Na wykresie zależności ciśnienia od objętości w przemianie izobarycznej pole pod wykresem jest liczbowo równe wykonanej przez gaz pracy (zmianie energii mechanicznej otoczenia, która nastąpiła kosztem ubytku energii wewnętrznej gazu).

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S p=const Dh F W W=p. DV Qp n, p, V, T n, p , V 1, T 1 0 V 1 DV V 2 V V 0 T

Ciepło nie jest funkcją stanu Ciepło w izobarycznej przemianie stałej masy gazu S p=const Dh F W W=p. DV Qp n, p, V, T n, p , V 1, T 1 0 V 1 DV V 2 V V W izobarycznej przemianie gazu jego objętość zależy wprost proporcjonalnie od temperatury. 0 T

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury):

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury): DU = Qv = ncv. DT

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury): DU = Qv = ncv. DT to w przemianie izobarycznej, aby ogrzać ten sam gaz też o 10 o. C, trzeba dostarczyć np. 130 J ciepła, ponieważ część (tu 30 J) pójdzie na wykonanie pracy (zostanie zamieniona na energię mechaniczną otoczenia):

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury): DU = Qv = ncv. DT to w przemianie izobarycznej, aby ogrzać ten sam gaz też o 10 o. C, trzeba dostarczyć np. 130 J ciepła, ponieważ część (tu 30 J) pójdzie na wykonanie pracy (zostanie zamieniona na energię mechaniczną otoczenia): DU = Qp - W = ncp. DT - n. RDT

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury): DU = Qv = ncv. DT to w przemianie izobarycznej, aby ogrzać ten sam gaz też o 10 o. C, trzeba dostarczyć np. 130 J ciepła, ponieważ część (tu 30 J) pójdzie na wykonanie pracy (zostanie zamieniona na energię mechaniczną otoczenia): DU = Qp - W = ncp. DT - n. RDT Dlatego:

Porównanie przemian izochorycznej i izobarycznej Jeśli w przemianie izochorycznej do ogrzania gazu np. o 10 o. C trzeba dostarczyć 100 J ciepła (całe ciepło idzie na wzrost energii wewnętrznej, co skutkuje wzrostem temperatury): DU = Qv = ncv. DT to w przemianie izobarycznej, aby ogrzać ten sam gaz też o 10 o. C, trzeba dostarczyć np. 130 J ciepła, ponieważ część (tu 30 J) pójdzie na wykonanie pracy (zostanie zamieniona na energię mechaniczną otoczenia): DU = Qp - W = ncp. DT - n. RDT Dlatego: cp = cv + R, a cp/cv = k

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Ponieważ w tej przemianie ma zmiany temperatury T, więc nie ma również zmiany energii wewnętrznej gazu DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) dla przemiany izotermicznej ma postać:

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Ponieważ w tej przemianie ma zmiany temperatury T, więc nie ma również zmiany energii wewnętrznej gazu DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) dla przemiany izotermicznej ma postać: Qi – Wi = 0

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Ponieważ w tej przemianie ma zmiany temperatury T, więc nie ma również zmiany energii wewnętrznej gazu DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) dla przemiany izotermicznej ma postać: Qi – Wi = 0 czyli: Qi = Wi

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. Ponieważ w tej przemianie ma zmiany temperatury T, więc nie ma również zmiany energii wewnętrznej gazu DU. Pierwsza zasada termodynamiki (DU=Q+W) dla przemiany izotermicznej ma postać: Qi – Wi = 0 czyli: Qi = Wi Znaczy to, że w przemianie izotermicznej gaz zamienia na energię mechaniczną otoczenia (Wi) całe ciepło (Qi) , które pobiera od tego otoczenia.

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu S S p Dh WT Qp n, p, V, T n, p 1, V 1, T 0 V W izotermicznej przemianie gazu ciśnienie p zależy odwrotnie proporcjonalnie od jego objętości V.

Praca w izotermicznej przemianie stałej masy gazu Na wykresie zależności ciśnienia od objętości, pole pod wykresem liczbowo jest równe wykonanej przez gaz pracy (patrz przemiana izobaryczna). Aby obliczyć to pole dzielimy je na wiele prostokątów, których pole jest łatwe do obliczenia. Suma pól prostokątów jest równa wykonanej pracy. Zwiększając liczbę prostokątów coraz bardziej zbliżamy się do prawdziwej wartości pola. W granicy, gdy liczba prostokątów dąży do nieskończoności znajdujemy (potrzebne jest całkowanie): p p 1 p 2 0 V 1 V 2 V

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S n, p, V, T Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka).

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną. W przemianie izochorycznej: zmiana energii wewnętrznej DUv następuje kosztem pobranego lub oddanego ciepła Qv (i na odwrót): DUv = Qv = ncv. DT.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną. W przemianie izochorycznej: zmiana energii wewnętrznej DUv następuje kosztem pobranego lub oddanego ciepła Qv (i na odwrót): DUv = Qv = ncv. DT. W przemianie adiabatycznej: przyrost energii wewnętrznej DUa następuje kosztem wykonanej nad gazem pracy Wa (i na odwrót): DUa = Wa.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną. W przemianie izochorycznej: zmiana energii wewnętrznej DUv następuje kosztem pobranego lub oddanego ciepła Qv (i na odwrót): DUv = Qv = ncv. DT. W przemianie adiabatycznej: przyrost energii wewnętrznej DUa następuje kosztem wykonanej nad gazem pracy Wa (i na odwrót): DUa = Wa. Wynika z tego, że taki sam przyrost temperatury DT gazu możemy otrzymać:

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną. W przemianie izochorycznej: zmiana energii wewnętrznej DUv następuje kosztem pobranego lub oddanego ciepła Qv (i na odwrót): DUv = Qv = ncv. DT. W przemianie adiabatycznej: przyrost energii wewnętrznej DUa następuje kosztem wykonanej nad gazem pracy Wa (i na odwrót): DUa = Wa. Wynika z tego, że taki sam przyrost temperatury DT gazu możemy otrzymać: - dostarczając mu izochorycznie np. Qv = 100 J ciepła, lub

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu S S Dh Wa DUa n, p, V, T n, p 1, V 1, T 1 Niech w cylindrze pod tłokiem znajduje się n moli gazu doskonałego o objętości V, pod ciśnieniem p i o temperaturze T. W przemianie tej gaz wykonuje pracę Wa kosztem swojej energii wewnętrznej DUa (część energii wewnętrznej gazu DUa zamieniana jest na energię mechaniczną otoczenia DEm=W, czyli energię tłoka). Przemiany energii w adiabatycznej przemianie gazu przypominają przemianę izochoryczną. W przemianie izochorycznej: zmiana energii wewnętrznej DUv następuje kosztem pobranego lub oddanego ciepła Qv (i na odwrót): DUv = Qv = ncv. DT. W przemianie adiabatycznej: przyrost energii wewnętrznej DUa następuje kosztem wykonanej nad gazem pracy Wa (i na odwrót): DUa = Wa. Wynika z tego, że taki sam przyrost temperatury DT gazu możemy otrzymać: - dostarczając mu izochorycznie np. Qv = 100 J ciepła, lub - wykonując nad nim adiabatycznie pracę Wa = 100 J.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT:

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT.

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób:

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną),

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu).

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu). W izotermicznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V. Opisuje to zależność zależności jest izoterma (gałąź hiperboli). . Wykresem tej

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu). p --- izoterma W izotermicznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V. Opisuje to zależność zależności jest izoterma (gałąź hiperboli). . Wykresem tej Dpi 0 DVi V

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu). p --- izoterma W izotermicznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V. Opisuje to zależność. Wykresem tej zależności jest izoterma (gałąź hiperboli). W adiabatycznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V i zmiany temperatury T wynikającej ze zmiany energii wewnętrznej (która w przemianie izotermicznej nie miała miejsca). Czyli w przemianie adiabatycznej zmiany ciśnienia, odpowiadające tym samym zmianom objętości co w przemianie adiabatycznej, są większe. Dpi 0 DVi V

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu). p --- izoterma W izotermicznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V. Opisuje to zależność. Wykresem tej zależności jest izoterma (gałąź hiperboli). W adiabatycznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V i zmiany temperatury T wynikającej ze zmiany energii wewnętrznej (która w przemianie izotermicznej nie miała miejsca). Czyli w przemianie adiabatycznej zmiany ciśnienia, odpowiadające tym samym zmianom objętości co w przemianie adiabatycznej, są większe. adiabata Dpi 0 DVi DVa V

Praca w adiabatycznej przemianie stałej masy gazu Praca w przemianie adiabatycznej Wa, która powoduje wzrost temperatury n moli gazu o DT, jest taka sama, jak ciepło pobrane w przemianie izochorycznej Qv, które powoduje taki sam wzrost temperatury DT: Wa = Qv = ncv. DT. Można powiedzieć, że ten sam przyrost temperatury gazu można uzyskać w dwojaki sposób: - dostarczając mu izochorycznie np. 100 J ciepła (dostarczając z zewnątrz energię wewnętrzną), - wykonując nad nim 100 J pracy (zamieniając energię mechaniczną otoczenia na wewnętrzną gazu). p --- izoterma W izotermicznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V. Opisuje to zależność. Wykresem tej zależności jest izoterma (gałąź hiperboli). W adiabatycznej przemianie gazu zmiany ciśnienia p następują w wyniku zmian jego objętości V i zmiany temperatury T wynikającej ze zmiany energii wewnętrznej (która w przemianie izotermicznej nie miała miejsca). Czyli w przemianie adiabatycznej zmiany ciśnienia, odpowiadające tym samym zmianom objętości co w przemianie adiabatycznej, są większe. Adiabata jest bardziej stroma niż izoterma. adiabata Dpi 0 DVi DVa V

Silnik Carnota p DU = Q + W Silnik Carnota pracuje w cyklu (szeregu przemian) termodynamicznych, podczas których pobrane ciepło jest zamieniane na energię mechaniczną. Przedstawimy przemiany w tym cyklu na wykresie zależności ciśnienia p od objętości V. 0 V Grzejnik

Silnik Carnota p DU = Q + W Silnik Carnota pracuje w cyklu (szeregu przemian) termodynamicznych, podczas których pobrane ciepło jest zamieniane na energię mechaniczną. Przedstawimy przemiany w tym cyklu na wykresie zależności ciśnienia p od objętości V. 0 V Niech silnikiem będzie cylinder o ściankach i tłoku wykonanymi z idealnego izolatora i dnem idealnie przewodzącym ciepło. Substancją roboczą niech będzie gaz doskonały. Gaz T 1 Grzejnik T 2 Izolator Chłodnica

Silnik Carnota p p 1 AT 1 - AB - to izotermiczne rozprężanie (DU 1=0, co znaczy, że Q 1=-W 1). Q 1 W 1 BT p 2 Gaz pobiera ciepło: i wykonuje tyle samo pracy: 1 p 3 0 V 1 V 2 V Gaz T 1 Grzejnik DU = Q + W T 2 Izolator Chłodnica Q 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) W 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1)

Silnik Carnota p p 1 AT 1 - AB - to izotermiczne rozprężanie (DU 1=0, co znaczy, że Q 1=-W 1). Q 1 W 1 BT p 2 1 Gaz pobiera ciepło: i wykonuje tyle samo pracy: W 2 C T 2 p 3 V 1 V 2 V 3 V Gaz T 1 Grzejnik T 2 Izolator Q 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) W 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) - BC - to adiabatyczne rozprężanie (DU 2=W 2 bo Qa=0). Gaz wykonuje pracę: 0 DU = Q + W Chłodnica W 2=ncv(T 1 -T 2),

Silnik Carnota p p 1 AT - AB - to izotermiczne rozprężanie (DU 1=0, co znaczy, że Q 1=-W 1). 1 Q 1 W 1 BT p 2 D T 2 p 4 p 3 Q 2 W 3 1 Gaz pobiera ciepło: i wykonuje tyle samo pracy: W 2 C T 2 V 1 V 4 V 2 V 3 Q 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) W 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) - BC - to adiabatyczne rozprężanie (DU 2=W 2 bo Qa=0). Gaz wykonuje pracę: 0 DU = Q + W W 2=ncv(T 1 -T 2), V - CD - to izotermiczne sprężanie (DU 3=0 i W 3=-Q 2). Gaz oddaje ciepło: i pobiera tyle samo pracy: W 2=n. RT 2 ln(V 3/V 4) Gaz T 1 Grzejnik T 2 Izolator Chłodnica Q 2=n. RT 2 ln(V 3/V 4)

Silnik Carnota p p 1 AT - AB - to izotermiczne rozprężanie (DU 1=0, co znaczy, że Q 1=-W 1). 1 Q 1 W 1 BT p 2 p 4 W 4 D T 2 p 3 Q 2 W 3 1 Gaz pobiera ciepło: i wykonuje tyle samo pracy: W 2 C T 2 V 1 V 4 V 2 V 3 Q 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) W 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) - BC - to adiabatyczne rozprężanie (DU 2=W 2 bo Qa=0). Gaz wykonuje pracę: 0 DU = Q + W W 2=ncv(T 1 -T 2), V - CD - to izotermiczne sprężanie (DU 3=0 i W 3=-Q 2). Gaz oddaje ciepło: i pobiera tyle samo pracy: W 2=n. RT 2 ln(V 3/V 4) Gaz T 1 Grzejnik - DA - to adiabatyczne sprężanie (DU 4=W 4, bo Qa=0). T 2 Izolator Q 2=n. RT 2 ln(V 3/V 4) Chłodnica Gaz pobiera pracę: W 4=ncv(T 1 -T 2)

Silnik Carnota DU = Q + W W całym cyklu: p p 1 AT 1 Q 1 BT W 4 D T 2 p 3 0 Q 2 V 1 V 4 Q 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) W 1=n. RT 1 ln(V 2/V 1) - BC - Gaz wykonuje pracę: W 2=ncv(T 1 -T 2), - CD - Gaz oddaje ciepło: i pobiera tyle samo pracy: Q 2=n. RT 2 ln(V 3/V 4) W 1 p 2 p 4 - AB - Gaz pobiera ciepło: i wykonuje tyle samo pracy: W 3 1 W 2 C T 2 V 3 V - DA - Gaz pobiera pracę: W 4=ncv(T 1 -T 2)

Sprawność silnika Carnota jest:

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego:

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego. : Jest tak dlatego, że ciepło oddane do otoczenia Q 2 w silniku rzeczywistym jest sumą:

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego. : Jest tak dlatego, że ciepło oddane do otoczenia Q 2 w silniku rzeczywistym jest sumą: - ciepła oddanego chłodnicy (jak w silniku Carnota),

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego. : Jest tak dlatego, że ciepło oddane do otoczenia Q 2 w silniku rzeczywistym jest sumą: - ciepła oddanego chłodnicy (jak w silniku Carnota), - ciepła stracone przez nieadiabatyczne ścianki cylindra (nie ma idealnej izolacji),

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego. : Jest tak dlatego, że ciepło oddane do otoczenia Q 2 w silniku rzeczywistym jest sumą: - ciepła oddanego chłodnicy (jak w silniku Carnota), - ciepła stracone przez nieadiabatyczne ścianki cylindra (nie ma idealnej izolacji), - ciepło zatrzymane przez nieizotermiczną podstawę cylindra (nie ma materiału idealnie przewodzącego ciepło. Każdy materiał stawia „opór” przepływającemu przez niego ciepłu),

Sprawność silnika Carnota jest: Powyższa sprawność jest sprawnością silnika idealnego, tzn. takiego, w którym ścianki cylindra są idealnie adiabatyczne (nie przewodzą ciepła), dno cylindra idealnie przewodzi ciepło i nie ma tarcia tłoka o ścianki cylindra. W rzeczywistym silniku, te trzy warunki nie są spełnione i sprawność silnika rzeczywistego pracującego w cyklu Carnota jest mniejsza od silnika idealnego. : Jest tak dlatego, że ciepło oddane do otoczenia Q 2 w silniku rzeczywistym jest sumą: - ciepła oddanego chłodnicy (jak w silniku Carnota), - ciepła stracone przez nieadiabatyczne ścianki cylindra (nie ma idealnej izolacji), - ciepło zatrzymane przez nieizotermiczną podstawę cylindra (nie ma materiału idealnie przewodzącego ciepło. Każdy materiał stawia „opór” przepływającemu przez niego ciepłu), -„ciepło” stracone w wyniku tarcia, czyli ta część energii mechanicznej tłoka, która w wyniku tarcia zostanie zamieniona na wewnętrzną otoczenia.

Sprawność silnika Carnota przykład Mieszanka benzynowa w silniku spalinowym osiąga temperaturę ok. T 1=2700 K. Jeśli jest to temperatura grzejnicy w silniku, a chłodnicą jest otaczające powietrze (temperatura ok. T 2 =300 K), to sprawność takiego silnika pracującego w cyklu Carnota jest:

Sprawność silnika Carnota przykład Mieszanka benzynowa w silniku spalinowym osiąga temperaturę ok. T 1=2700 K. Jeśli jest to temperatura grzejnicy w silniku, a chłodnicą jest otaczające powietrze (temperatura ok. T 2 =300 K), to sprawność takiego silnika pracującego w cyklu Carnota jest: Sprawności rzeczywistych silników sięgają: - benzynowych - 35%, - diesla - 40%, - diesla, z tzw. bezpośrednim wtryskiem paliwa, - 45%.

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne:

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie.

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie. - Dwa gazy lub dwie ciecze po zmieszaniu się nie rozdzielą się samodzielnie.

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie. - Dwa gazy lub dwie ciecze po zmieszaniu się nie rozdzielą się samodzielnie. - Hamujący samochód całkowicie zamienia swoją energię mechaniczną na wewnętrzną (hamulce się ogrzewają). Nie obserwujemy procesu odwrotnego.

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie. - Dwa gazy lub dwie ciecze po zmieszaniu się nie rozdzielą się samodzielnie. - Hamujący samochód całkowicie zamienia swoją energię mechaniczną na wewnętrzną (hamulce się ogrzewają). Nie obserwujemy procesu odwrotnego. - Tylko część energii wewnętrznej można zamienić na mechaniczną. Część trzeba oddać do otoczenia (patrz silnik Carnota).

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie. - Dwa gazy lub dwie ciecze po zmieszaniu się nie rozdzielą się samodzielnie. - Hamujący samochód całkowicie zamienia swoją energię mechaniczną na wewnętrzn (hamulce się ogrzewają). Nie obserwujemy procesu odwrotnego. - Tylko część energii wewnętrznej można zamienić na mechaniczną. Część trzeba oddać do otoczenia (patrz silnik Carnota). - Gaz samoistnie rozpręży się z jednego do drugiego pustego naczynia. Sam nie wróci do pierwszego.

Druga zasada termodynamiki Wszystkie zjawiska w przyrodzie, obejmujące dostatecznie dużą liczbę cząsteczek, przebiegają w jednym kierunku, którego nie można odwrócić. Zjawiska w przyrodzie są nieodwracalne: - Ciepło samoistnie płynie od ciała cieplejszego do chłodniejszego. Nigdy odwrotnie. - Dwa gazy lub dwie ciecze po zmieszaniu się nie rozdzielą się samodzielnie. - Hamujący samochód całkowicie zamienia swoją energię mechaniczną na wewnętrzną (hamulce się ogrzewają). Nie obserwujemy procesu odwrotnego. - Tylko część energii wewnętrznej można zamienić na mechaniczną. Część trzeba oddać do otoczenia (patrz silnik Carnota). - Gaz samoistnie rozpręży się z jednego do drugiego pustego naczynia. Sam nie wróci do pierwszego. Prawidłowość w kierunku przebiegu zjawisk w przyrodzie ujmuje druga zasada termodynamiki.

Druga zasada termodynamiki Wg M. Plancka: Nie jest możliwe skonstruowanie periodycznie działającej maszyny, której działanie polegałoby tylko na podnoszeniu ciężarów i równoczesnym ochładzaniu jednego źródła ciepła.

Druga zasada termodynamiki Wg M. Plancka: Nie jest możliwe skonstruowanie periodycznie działającej maszyny, której działanie polegałoby tylko na podnoszeniu ciężarów i równoczesnym ochładzaniu jednego źródła ciepła. Wg M. Ostwalda: Perpetuum mobile drugiego rodzaju nie jest możliwe. wewnętrzną w 100% na energię mechaniczną). (Perpetuum mobile II rodzaju zamieniałoby energię

Druga zasada termodynamiki Wg M. Plancka: Nie jest możliwe skonstruowanie periodycznie działającej maszyny, której działanie polegałoby tylko na podnoszeniu ciężarów i równoczesnym ochładzaniu jednego źródła ciepła. Wg M. Ostwalda: Perpetuum mobile drugiego rodzaju nie jest możliwe. (Perpetuum mobile II rodzaju zamieniałoby energię wewnętrzną w 100% na energię mechaniczną). Wg R. Clausiusa: Ciepło nie może samorzutnie przejść od ciała o temperaturze niższej do ciała o temperaturze wyższej.

Druga zasada termodynamiki Wg M. Plancka: Nie jest możliwe skonstruowanie periodycznie działającej maszyny, której działanie polegałoby tylko na podnoszeniu ciężarów i równoczesnym ochładzaniu jednego źródła ciepła. Wg M. Ostwalda: Perpetuum mobile drugiego rodzaju nie jest możliwe. (Perpetuum mobile II rodzaju zamieniałoby energię wewnętrzną w 100% na energię mechaniczną). Wg R. Clausiusa: Ciepło nie może samorzutnie przejść od ciała o temperaturze niższej do ciała o temperaturze wyższej. Wg E. Schmidta: Nie można całkowicie odwrócić przemiany, w której występuje tarcie.

Druga zasada termodynamiki Powstają pytania:

Druga zasada termodynamiki Powstają pytania: Jakim równaniem opisać drugą zasadę termodynamiki?

Druga zasada termodynamiki Powstają pytania: Jakim równaniem opisać drugą zasadę termodynamiki? Jakie wielkości w tym równaniu będą nam mówić o jednokierunkowym przebiegu zjawisk w przyrodzie?

Druga zasada termodynamiki Powstają pytania: Jakim równaniem opisać drugą zasadę termodynamiki? Jakie wielkości w tym równaniu będą nam mówić o jednokierunkowym przebiegu zjawisk w przyrodzie? Odpowiedzi na te pytania udziela zasada wzrostu entropii.