Cahit Stk Taranc 4 ekim 1910da Diyarbakrda dodu

Cahit Sıtkı Tarancı

� 4 ekim 1910’da Diyarbakır’da doğdu. � Asıl adı Hüseyin Cahittir. � İlkokulu Diyarbakır’da bitirdikten sonra Ga. Latasaray Lisesi’ne gitti.

� Fransızcayı çok iyi öğrendi. � Mülkiye öğrenimini Türkiye ve Paris’te yaptı. � II. Dünya Savaşı’nın çıkması üzerine eğitimini tamamlayamadan Türkiye’ye döndü.

� 1946'da CHP Şiir Ödülü'nde birincilik aldı. � Anadolu Ajansı ve Çevirme Bakanlığı'nda tercüman olarak çalıştı.

� 1953 yılında, genç yaşta ağır bir hastalığa yakalandı. � 1956 yılında tedavi için Avrupa'ya götürüldü; fakat iyileşemedi. � Aynı yıl Viyana'da öldü.

� 'Sanat için sanat' ilkesine bağlı kaldı. � Ona göre şiir, kelimelerle güzel şekiller kurma sanatıdır. � Vezin ve kafiyeden kopmamış; ama ölçülü veya serbest, her türlü şiirin güzel olabileceği inancını taşımıştır. � Açık ve sade bir üslubu vardır. Çoğu gerçeğe bağlı olan mecazları, derin, karışık ve şaşırtıcı değildir. � Uzak çağrışımlara ve hayal oyunlarına pek itibar etmemiştir. � Zaman zaman bazı imaj ve sembollere başvurmuştur.

� Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer vermiş, nedense hep ölümün üstüne gitmiştir. � Ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi de şiirlerine konu olmuştur.

� Çeşitli gazetelerde tefrika edilen hikâyeleri 1976 yılında yayınlandı. � Ayrıca mektupları da "Ziya'ya Mektuplar" (1957) başlığı altında kitaplaştırıldı.

�Romantizmin ve sembolizmin etkisine kalmıştır. Hece ölçüsünü kullanan sanatçı bu şiirlerinde biçime önem vermiştir. Hece ölçüsüne yeni bir ahenk ve uyum getirmiştir.

Otuz Beş Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider. Şakaklarıma kar mı yağdı ne? Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz? Ya gözler altındaki mor halkalar?

Neden böyle düşman görünüyorsunuz; Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? Zamanla nasıl değişiyor insan! Hangi resmime baksam ben değilim: Nerde o günler, o şevk, o heyecan? Bu güler yüzlü adam ben değilim Yalandır kaygısız olduğum yalan. Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;

Hatırası bile yabancı gelir. Hayata beraber başladığımız Dostlarla da yollar ayrıldı bir; Gittikçe artıyor yalnızlığımız Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu. Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu,

İnsan bu yaşa gelince anlarmış. Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! Her yıl biraz daha benimsediğim. Ne dönüp duruyor havada kuşlar? Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim? Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar. N'eylesin ölüm herkesin başında. Uyudun uyanamadın olacak

Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında? Bir namazlık saltanatın olacak. Taht misali o musalla tasında. Cahit Sıtkı Tarancı

Kaynakça http: //tr. wikipedia. org www. edebiyat. tc www. cahitsitkitaranci. com www. siir. gen. tr

z i n i ğ i d e l n n r i i e D ç l i r ü k k e ş e T

Hazırlayanlar Mert Kırbaş Furkan Çelebi Caner Birdal Çağla Dursunoğlu