Borislav Peki 1930 1992 Autor je raznovrsnog knjievnog

Borislav Pekić (1930 -1992) Autor je raznovrsnog književnog djela, koje se često naziva „okean. Pekić“. Odlikuje ga arhitektonski rad na planiranju djela. Sebe je smatrao više piscem imaginacija, nego opservacija. Vjerovao je da svako djelo ima „ključ koji otvara samo njegova vrata“. Njegov odnos prema ideologiji i istoriji najbolje možemo vidjeti na primjeru jedne od najboljih novela u južnoslovenskim književnostima „Čovek koji je jeo smrt“, koja na svoj način preispituje Veliku buržoasku revoluciju, kojo, je započelo doba modernosti.

• Borislav Pekić je dobitnik brojnih priznanja: • NIN-ova nagrada za roman Hodočašće Aresenija Njegovana 1970. • Nagrada za komediju godine na Sterijinom pozorju 1972. • Njegoševa nagrada za Zlatno runo (sedam tomova) 1987. • Nagrada Beogradski pobednici za najčitaniju knjigu 1984. • Nagrada Miloš Crnjanski za drugi tom romana Godine koje su pojeli skakavci je dobio 1987. • Nagrada Jakov Ignjatović, Budimpešta, 1991. • Nagrada Kneginja Milica pozorišta u Kruševcu 1991. • Prva nagrada na festivalima u Ohridu i Varni 1990. • Nagrada Udruženih izdavača • Nagrada Udruženja književnika Srbije • BIGZ-ova nagrada • Deretina nagrada • Povelja RTS-a za radio drame • Nagrada filmskog festivala u Herceg Novom

Romani Vreme čuda (1965) – hronika Hodočašće Arsenija Njegovana (1970) – portret Kako upokojiti vampira (1977) – sotija Besnilo ( 1983) Atlantida (1988) – antropološka trilogija 1999 (1984) Zlatno runo (1978 -1986) – u sedam tomova Pisao je i novele, drame, eseje, pisma i dnevnike.

„Čovek koji je jeo smrt“ “Čovek koji je jeo smrt” pripovijetka je Borislava Pekića koja se nalazi unutar romana “Novi Jerusalim“, štampanog 1989. godine. Ova priča kasnije je samostalno objavljivana i prevedena na strane jezike. Radnja je smeštena u vrijeme Francuske revolucije. Glavni lik je čovjek, pisar, čija je dužnost bila da vodi knjige i upisuje ljude koji su osuđeni na pogubljenje. Igrom slučaja, on otuđi jednu presudu i tako oslobodi okrivljenu ženu od pogubljenja. Nakon toga slučajnog čina, on nastavlja da namjerno krade presude i rješava ih se tako da ih prožvače i proguta, tako metaforički, ali i realno “jedući” smrt.

Čitava priča obiluje simbolima, dvojakim metaforama i puno dubljom pričom od ove osnovne. „Čovek koji je jeo smrt“ nalazi se u središtu apsurdnog vremena, koje je samo jedan mali djelić apsurdnosti čovječanstva. Apsurd je stalan motiv u Pekićevim delima, gde nam na sebi svojstven način prikazuje koliko je čovek sam po sebi smešan, a onda i sve njegove tvorevine pa tako i društvo. Apsurd je stalan motiv u Pekićevim djelima, gdje nam na sebi svojstven način prikazuje koliko je čovjek sam po sebi smiješan, a onda i sve njegove tvorevine pa tako i društvo. Vrsta djela: pripovijetka Vrijeme radnje: vrijeme francuske Revolucije, 18. vijek Mjesto radnje: Pariz

Dugogodišnje prijateljstvo Borislava Pekića sa Danilom Kišom u slučaju ove novele pokazalo se i kao duboka podudarnost poetičkih i idejnih stavova dva pisca.

Zadatak: - Pročitajte pripovijetku , , Čovek koji je jeo smrt“ online, na linku: https: //www. slideshare. net/nesazaba/borislav-pekic-covek-koji-je-jeo-smrt Odgovori na pitanja: 1. Protumači simboliku vode i traga u vodi kojom počinje priča. 2. Uporedi svoja znanja o Francuskoj buržoaskoj revoluciji sa pripovijetkom; odredi šta pripada istoriji, a šta predstavlja prostor fikcije. 3. Kako dolazi do toga da Popije „pojede prvu smrt“? 4. U čemu se sve ogleda Popijeva ironizacija istorije? 5. Napiši esej na temu „Pogrešnim putem ne stiže se do pravog cilja“ Pozdrav, Prof. Marina Ganjola