BIESZCZADZKI PARK NARODOWY Kacper Rogalski klasa VIg Mapa

BIESZCZADZKI PARK NARODOWY Kacper Rogalski klasa VIg

Mapa Parków Narodowych Polski

■ Bieszczadzki Park Narodowy to największy górski park narodowy w kraju. ■ Leży w południowowschodniej Polsce, w południowej części województwa podkarpackiego na terenie powiatu bieszczadzkiego i leskiego w gminach Lutowiska i Cisna, oraz niewielki kawałeczek w gminie Czarna. ■ Jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym w Polsce.

a

Flora ■ Bieszczadzki Park Narodowy chroni najwyższe partie polskiej części Karpat Wschodnich. W Parku wyróżniono dwa piętra roślinno-klimatyczne: regiel dolny i połoniny. ■ Blisko 80% obszaru parku zajmują naturalne lasy liściaste i mieszane z bukiem, olszą szarą, jaworem, świerkiem i jodłą, z czego 15% uznaje się za drzewostany puszczańskie o charakterze pierwotnym. Można je odszukać m. in. na południowo-zachodnich zboczach Małej i Wielkiej Rawki oraz na północnych stokach Smereka. ■ Obszary objęte ochroną ścisłą zajmują prawie 70% powierzchni. Jest to największy wskaźnik spośród wszystkich parków narodowych w Polsce. ■ Liczba gatunków roślin wynosi blisko 780 /np. tojad wschodniokarpacki i tauryjski, goździk kartuzek, goździk skupiony, lepnica karpacka, pszeniec biały/ – 250 gatunków mchów, 500 gatunków porostów i 1000 gatunków grzybów ■ Powyżej górnej granicy lasów od wysokości 1150– 1250 m n. p. m. rozciąga się unikalne i niespotykane gdzie indziej w Polsce piętro wschodniokarpackich hal nazywanych „połoninami”, które zajmuje powierzchnię ok. 1800 ha. ■ Prawie 90% tego obszaru podlega ochronie ścisłej. Źródło: https: //pl. wikipedia. org/wiki/Bieszczadzki_Park_Narodowy

Rosiczka okrągłolistna Czosnek niedźwiedzi Rojnik górski Źródło: http: //djpress. pl/Ekosystemy_Bieszczadzkiego_Parku_Narodowego___DVD/

W Bieszczadach można wyróżnić trzy piętra roślinności: - piętro pogórza (doliny) sięgające do ok. 500 m n. p. m. , gdzie można wyróżnić las bukowy, bukowo-jodłowy i olszynę. - piętro regla dolnego sięgające do ok. 1150 m n. p. m. , gdzie dominuje buk, jodła i jawor, a także rzadziej występujący świerk. W górnej granicy lasu można zaobserwować karłowate buki, praktycznie pozbawione pni. - piętro połonin (zbiorowisk subalpejskich i alpejskich), które rozciąga się od górnej granicy lasu po najwyższe szczyty. Rosną tutaj różne gatunki traw i roślin wschodniokarpackich. Źródło: https: //zielnik-karpacki. pl/pietra_roslinnosci

Fauna Bieszczadów Na terenie Bieszczad występuje około 230 gatunków kręgowców. Wśród nich ciekawą grupą są duże drapieżne ptaki i ssaki, które wraz z zespołami leśnymi tworzą naturalne biocenozy puszczańskie – jedne z ostatnich w Europie. Ciekawsze, spośród gatunków ptaków, to: puchacz, puszczyk uralski, orlik grubodzioby, orzeł przedni puchacz Źródło: http: //www. drapiezniki. pl/49 -orzel-przedni. html

Do najbardziej znanych i lubianych przedstawicieli bieszczadzkiej fauny należą duże ssaki takie jak: Ryś jest symbolem Bieszczadzkiego Parku Narodowego. żbik wilk

Węże, które można spotkać w Bieszczadach Tak się składa, że w Bieszczadach żyją praktycznie wszystkie gatunki węży występujące w Polsce. Nie trzeba jednak wpadać w panikę. Wystarczy elementarna wiedza, żeby spokojnie wędrować po lasach. To w zasadzie 5 gatunków, z których tylko jeden jest groźny i to wyłącznie z sytuacjach zagrożenia. ■ Żmija zygzakowata. Ten gatunek wymieniamy jako pierwszy, aby łatwiej było zapamiętać informację, ponieważ to właśnie jest jedyny okaz, który może nam zagrażać. Żmija kąsa rzadko i nie zawsze wydziela jad. Jeśli wpuści jad, to konieczne będzie podanie antytoksyny. Dla zdrowych osób ukąszenie jest groźne, gorzej ma się sprawa w przypadku dzieci i osób z niewydolnością krążenia. Spotkacie ją pod kamieniami, w trawie i zaroślach oraz koronach drzew. Nie jest agresywna, jeśli będzie miała szansę, zawsze ucieknie. ■ Wąż eskulapa. Turyści się go boją, bo po prostu jest duży, może osiągać do 2 m długości. Ale to zupełnie niegroźny i niejadowity gatunek węża o oliwkowo-brązowych kolorach. Rzadko też bywa w lesie, woli otwarte przestrzenie. ■ Zaskroniec zwyczajny. Najliczniej występujący gatunek w Polsce. To niewielkie okazy z żółtawymi plamami za skroniami. Lubią tereny podmokłe, a swoje ofiary połykają żywcem, ale nam nie zagrażają wcale. ■ Zaskroniec rybołów. Gatunek o podobnym usposobieniu do zaskrońca zwyczajnego. Nie jest jadowity, osiąga do 1, 5 m długości i również lubi tereny wodniste. ■ Gniewosz plamisty. Inna nazwa to miedzianka. Często mylony jest ze żmiją zygzakowatą, ponieważ wzorki na jego ciele przypominają zygzak. Ma jednak bardziej zaokrągloną i zespoloną z resztą ciała głowę.

Źródło: https: //podroze. onet. pl/polska/podkarpackie/fauna-i-flora-bieszczad/wb 3 q 2 xr

Dziękuję za uwagę!