1 Witam Pastwa na wykadzie z PODSTAW MIKROEKONOMII

  • Slides: 79
Download presentation
1 Witam Państwa na wykładzie z PODSTAW MIKROEKONOMII, : )…

1 Witam Państwa na wykładzie z PODSTAW MIKROEKONOMII, : )…

2 KONSUMENT

2 KONSUMENT

3 Omówimy po kolei: 1. MOŻLIWOŚCI KONSUMENTA, 2. CHĘCI KONSUMENTA 3. DECYZJĘ KONSUMENTA O

3 Omówimy po kolei: 1. MOŻLIWOŚCI KONSUMENTA, 2. CHĘCI KONSUMENTA 3. DECYZJĘ KONSUMENTA O TYM, KTÓRY ZESTAW (KOSZYK) KUPOWANYCH DÓBR JEST NAJLEPSZY.

4 MOŻLIWOŚCI KONSUMENTA

4 MOŻLIWOŚCI KONSUMENTA

5 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y).

5 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y).

6 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2.

6 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2. Dobro X kosztuje 2 za jednostkę.

7 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2.

7 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2. Dobro X kosztuje 2 za jednostkę. 3. Dobro Y kosztuje 4 za jednostkę.

8 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2.

8 Niech: 1. Konsument ma do czynienia tylko z 2 dobrami (X, Y). 2. Dobro X kosztuje 2 za jednostkę. 3. Dobro Y kosztuje 4 za jednostkę. 4. Dochód konsumenta wynosi 20.

9 W takiej sytuacji możliwości konsumenta opisuje LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO (LOB).

9 W takiej sytuacji możliwości konsumenta opisuje LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO (LOB).

10 LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO pokazuje najlepsze (największe) koszyki dobr, które może nabyć konsument, rozporządzający

10 LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO pokazuje najlepsze (największe) koszyki dobr, które może nabyć konsument, rozporządzający określonym dochodem.

11 LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO pokazuje najlepsze (największe) koszyki dobr, które może nabyć konsument, rozporządzający

11 LINIA OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO pokazuje najlepsze (największe) koszyki dobr, które może nabyć konsument, rozporządzający określonym dochodem. Punkty LINII OGRANICZENIA BUDŻETOWEGO wskazują maksymalną możliwą do nabycia ilość jednego dobra przy danej kupionej ilości drugiego dobra.

12 Oto miara nachylenia LOB:

12 Oto miara nachylenia LOB:

13 Przesunięcia i zmiany nachylenia LOB

13 Przesunięcia i zmiany nachylenia LOB

14 Przesunięcia i zmiany nachylenia LOB

14 Przesunięcia i zmiany nachylenia LOB

15 CHĘCI KONSUMENTA

15 CHĘCI KONSUMENTA

16 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang.

16 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang. utility) z kupowanego koszyka dóbr.

17 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang.

17 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang. utility) z kupowanego koszyka dóbr. 2. Dostrzega i ocenia wszystkie koszyki dóbr.

18 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang.

18 Zakładamy, że „racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”, ang. utility) z kupowanego koszyka dóbr. 2. Dostrzega i ocenia wszystkie koszyki dóbr. 3. Woli więcej, a nie mniej dóbr.

19 W tej sytuacji gusty kosumenta będziemy opisywać FUNKCJAMI UŻYTECZNOŚCI i MAPAMI GUSTÓW konsumenta.

19 W tej sytuacji gusty kosumenta będziemy opisywać FUNKCJAMI UŻYTECZNOŚCI i MAPAMI GUSTÓW konsumenta.

20 FUNKCJA UŻYTECZNOŚCI jest to reguła, która koszykom dóbr przyporządkowuje tym większe liczby (WSKAŹNIKI

20 FUNKCJA UŻYTECZNOŚCI jest to reguła, która koszykom dóbr przyporządkowuje tym większe liczby (WSKAŹNIKI UŻYTECZNOŚCI), im wyżej ocenia je konsument.

21 Przykłady FUNKCJI UŻYTECZNOŚCI: U(x, y) = x + y A: (5, 8) 13

21 Przykłady FUNKCJI UŻYTECZNOŚCI: U(x, y) = x + y A: (5, 8) 13 B: (14, 0) 14

22 „MAPA” GUSTÓW KONSUMENTA składa się z KRZYWYCH OBOJĘTNOŚCI” (na prawdziwej mapie ich odpowiednikiem

22 „MAPA” GUSTÓW KONSUMENTA składa się z KRZYWYCH OBOJĘTNOŚCI” (na prawdziwej mapie ich odpowiednikiem są POZIOMICE). Na KRZYWEJ (LINII) OBOJĘTNOŚCI leżą punkty, odpowiadające koszykom dóbr O RÓWNEJ UŻYTECZNOŚCI.

23 Znając FUNKCJIĘ UŻYTECZNOŚCI możemy ustalić równania różnych krzywych obojętności.

23 Znając FUNKCJIĘ UŻYTECZNOŚCI możemy ustalić równania różnych krzywych obojętności.

PRZYKŁAD: 24 Powiedzmy, że dla kogoś o gustach: U(x, y) = x + y

PRZYKŁAD: 24 Powiedzmy, że dla kogoś o gustach: U(x, y) = x + y chcemy znaleźć krzywą obojętności, czyli zbiór koszyków (x, y) o wskaźniku użyteczności: U(x, y)= 3. Skoro: U(x, y) = x + y U(x, y) = 3 x + y = 3, więc: y = -x + 3. Spełniające równanie „y = -x + 3” koszyki dóbr mają taki sam wskaźnik użyteczności 3.

25 U(x, y) = x + y U(x, y) = 3 x + y

25 U(x, y) = x + y U(x, y) = 3 x + y = 3, więc: y = -x + 3. Różnym poziomom wskaźnika użyteczności U(x, y) odpowiadają różne linie obojętności. Np. , dla funkcji użyteczności „U(x, y)=x+y” coraz większym U(x, y) odpowiadają linie użyteczności coraz bardziej oddalone od początku ukladu współrzędnych. U(x, y) = x + y U(x, y) = U x + y = U, więc: y = -x + U.

26 Linie U 1, U 2, U 3, U 4 to przykłady linii obojętności.

26 Linie U 1, U 2, U 3, U 4 to przykłady linii obojętności. Na każdej z nich leżą punkty odpowiadające koszykom dóbr o równej użyteczności. Koszyki dóbr z różnych linii obojętności mają jednak różne wskaźniki użyteczności.

27 Założenia o „racjonalności” konsumenta , a „mapa gustów” konsumenta Przypominam. „Racjonalny” konsument: 1.

27 Założenia o „racjonalności” konsumenta , a „mapa gustów” konsumenta Przypominam. „Racjonalny” konsument: 1. Zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”) z kupowanego koszyka dóbr. 2. Dostrzega i ocenia wszystkie koszyki dóbr. 3. Woli więcej, a nie mniej dóbr.

28 PO PIERWSZE, to, że konsument zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”) z

28 PO PIERWSZE, to, że konsument zachowuje się logicznie i maksymalizuje zadowolenie („użyteczność”) z kupowanego koszyka dóbr stanowi warunek istnienia krzywych obojętności i złożonej z nich „mapy gustów” konsumenta.

29 Konsument, który nie zachowuje się logicznie, nie jest w stanie zmaksymalizować swego zadowolenia

29 Konsument, który nie zachowuje się logicznie, nie jest w stanie zmaksymalizować swego zadowolenia („użyteczności”). Nie istnieje wtedy „mapa” gustów tego konsumenta, na której można by wskazać najlepszy koszyk dóbr. A>B A? Nie: C! B>C B? Nie: A! C>A C? Nie: B!

30 PO DRUGIE, skoro konsument dostrzega i ocenia wszystkie koszyki dóbr, to na „mapie”

30 PO DRUGIE, skoro konsument dostrzega i ocenia wszystkie koszyki dóbr, to na „mapie” jego gustów nie ma „białych plam”.

31 PO TRZECIE, skoro konsument „woli więcej, nie mniej”, to: 1. Linie obojętności są

31 PO TRZECIE, skoro konsument „woli więcej, nie mniej”, to: 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE. 2. Linie obojętności NIE PRZECINAJĄ SIĘ. 3. Liniom obojętności BARDZIEJ ODDALONYM od początku układu współrzędnych ODPOWIADAJĄ WIĘKSZE POZIOMY UŻYTECZNOŚCI.

32 Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE.

32 Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE.

Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE. 2.

Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE. 2. Linie obojętności NIE PRZECINAJĄ SIĘ. 33

Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 34 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE.

Skoro konsument „woli więcej, nie mniej, to: 34 1. Linie obojętności są NACHYLONE UJEMNIE. 2. Linie obojętności NIE PRZECINAJĄ SIĘ. 3. Liniom obojętności BARDZIEJ ODDALONYM od początku układu współrzędnych ODPOWIADAJĄ WIĘKSZE POZIOMY UŻYTECZNOŚCI.

35 A teraz uzupełnimy zestaw założeń o osobowości konsumenta, aby opis jego zachowań lepiej

35 A teraz uzupełnimy zestaw założeń o osobowości konsumenta, aby opis jego zachowań lepiej odpowiadał rzeczywistości. OTO NOWE ZAŁOŻENIE: Konsument CENI TO, CZEGO MA MAŁO, A LEKCEWAŻY TO, CZEGO MA DUŻO.

36 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te,

36 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo, WYMAGA, ABY NA RYSUNKU KRZYWE OBOJĘTNOŚCI BYŁY „WYPUKŁE” (W KIERUNKU POCZĄTKU UKŁADU WSPÓŁRZĘDNYCH).

37 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te,

37 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo, wymaga, aby na rysunku krzywe obojętności były „wypukłe” (w kierunku początku układu współrzędnych). ● ● ΔY > ΔY’ !

38 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te,

38 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo, wymaga, aby na rysunku krzywe obojętności były „wypukłe” (w kierunku początku układu współrzędnych). ● ● ● ΔY = ΔY’ ! ●

39 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te,

39 Spełnienie warunku, że konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo, WYMAGA, ABY KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI DOBRA Y DOBREM X MALAŁA.

40 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI dobra Y dobrem X, ∆Y 1/∆X 1, jest to stosunek

40 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI dobra Y dobrem X, ∆Y 1/∆X 1, jest to stosunek porcji dobra Y, z której konsument musi zrezygnować, aby niewielka dodatkowa porcja dobra X nie zmieniła oceny jego koszyka, do tej właśnie dodatkowej porcji dobra X.

41 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI ∆Y 1/∆X 1

41 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI ∆Y 1/∆X 1

42 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI ∆Y 1/∆X 1

42 KRAŃCOWA STOPA SUBSTYTUCJI ∆Y 1/∆X 1

43 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 …

43 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 … ∆X 1 = ∆X 2 = ∆X 3 … 2. ∆Y 1, ∆Y 2, ∆Y 3 … ∆Y 1 > ∆Y 2 > ∆Y 3 …

44 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 …

44 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 … ∆X 1 = ∆X 2 = ∆X 3 … 2. ∆Y 1, ∆Y 2, ∆Y 3 … ∆Y 1 > ∆Y 2 > ∆Y 3 … Co powiesz o ilorazach: ∆Y 1/∆X 1 , ∆Y 2/∆X 2 , ∆Y 3/∆X 3 … ? ? ?

45 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 …

45 Pomyśl o takiej oto sytuacji: 1. ∆X 1, ∆X 2, ∆X 3 … ∆X 1 = ∆X 2 = ∆X 3 … 2. ∆Y 1, ∆Y 2, ∆Y 3 … ∆Y 1 > ∆Y 2 > ∆Y 3 … One MALEJĄ! ∆Y 1/∆X 1 > ∆Y 2/∆X 2 > ∆Y 3/∆X 3 …

46 Zauważ, że krańcowa stopa substytucji dobra Y dobrem X, ∆Y 1/∆X 1, maleje

46 Zauważ, że krańcowa stopa substytucji dobra Y dobrem X, ∆Y 1/∆X 1, maleje w miarę wzrostu ilości dobra X i spadku ilości dobra Y w koszyku. (Dokładniej: maleje jej wartość bezwzględna).

47 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma

47 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo”;

48 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma

48 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo”; 2. „Krzywe obojętności są wypukłe w kierunku początku układu współrzędnych”;

49 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma

49 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo”; 2. „Krzywe obojętności są wypukłe w kierunku początku układu współrzędnych”; 3. „Krańcowa stopa substytucji maleje w miarę wzrostu ilości dobra X i spadku ilości dobra Y”

50 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma

50 Okazuje się, że te TRZY ZDANIA: 1. „Konsument wysoko ocenia dobra, których ma mało, nisko zaś te, których ma dużo”; 2. „Krzywe obojętności są wypukłe w kierunku początku układu współrzędnych”; 3. „Krańcowa stopa substytucji maleje w miarę wzrostu ilości dobra X i spadku ilości dobra Y” NAZYWAJĄ TEN SAM STAN RZECZY.

51 Pomyślmy teraz o nachyleniu „wypukłych” krzywych obojętności („poziomic zadowolenia”) i o krańcowej stopie

51 Pomyślmy teraz o nachyleniu „wypukłych” krzywych obojętności („poziomic zadowolenia”) i o krańcowej stopie substytucji…

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności b) Krańcowa stopa

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności b) Krańcowa stopa substytucji

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności b) Krańcowa stopa

Nachylenie krzywej obojętności a krańcowa stopa substytucji a) Nachylenie krzywej obojętności b) Krańcowa stopa substytucji

b) Krańcowa stopa substytucji Krańcowa stopie substytucji jest miarą nachylenia krzywej obojętności w konkretnym

b) Krańcowa stopa substytucji Krańcowa stopie substytucji jest miarą nachylenia krzywej obojętności w konkretnym punkcie tej krzywej (czyli dla konkretnego koszyka dóbr posiadanego przez konsumenta, o którego krzywą obojętności chodzi).

56 DECYZJA KONSUMENTA O WYBORZE NAJLEPSZEGO ZESTAWU (KOSZYKA) DÓBR (SECRET OF HAPPINESS, )

56 DECYZJA KONSUMENTA O WYBORZE NAJLEPSZEGO ZESTAWU (KOSZYKA) DÓBR (SECRET OF HAPPINESS, )

57 OPTYMALNY KOSZYK DÓBR odpowiada takiemu punktowi na linii ograniczenia budżetowego, w którym jest

57 OPTYMALNY KOSZYK DÓBR odpowiada takiemu punktowi na linii ograniczenia budżetowego, w którym jest ona STYCZNA do krzywej obojętności!

58 Punkt równowagi konsumenta

58 Punkt równowagi konsumenta

59 Punkt równowagi konsumenta Punkt (koszyk), dla którego ta styczność zachodzi, czyli koszyk, w

59 Punkt równowagi konsumenta Punkt (koszyk), dla którego ta styczność zachodzi, czyli koszyk, w którym: Px/Py = ∆Y/∆X, musi być optymalny, bo punkty (koszyki, w których: Px/Py ≠ ∆Y/∆X, nie są optymalne!

60 Punkt równowagi konsumenta Jeśli: Px/Py ≠ ∆Y/∆X (1), to: Px●∆X ≠ Py●∆Y (2).

60 Punkt równowagi konsumenta Jeśli: Px/Py ≠ ∆Y/∆X (1), to: Px●∆X ≠ Py●∆Y (2). Wtedy albo: a) Px●∆X > Py●∆Y b) Px●∆X < Py●∆Y. albo:

61 ZASTOSUJMY POWSTAŁY JĘZYK W CELU OPISANIA ZACHOWANIA KONSUMENTA…

61 ZASTOSUJMY POWSTAŁY JĘZYK W CELU OPISANIA ZACHOWANIA KONSUMENTA…

Konsument a zmiany dochodu 62

Konsument a zmiany dochodu 62

Konsument a zmiany dochodu 63

Konsument a zmiany dochodu 63

Ścieżki wzrostu dochodu 64

Ścieżki wzrostu dochodu 64

Ścieżki wzrostu dochodu 65

Ścieżki wzrostu dochodu 65

66 A teraz analizie poddajmy wpływ zmiany ceny dobra na zachowanie konsumenta. Wzrost ceny

66 A teraz analizie poddajmy wpływ zmiany ceny dobra na zachowanie konsumenta. Wzrost ceny zwykle powoduje spadek zapotrzebowania. . .

67 Jednakże w przypadku DOBRA GIFFENA zapotrzebowanie na drożejące dobro rośnie.

67 Jednakże w przypadku DOBRA GIFFENA zapotrzebowanie na drożejące dobro rośnie.

68 Nazwa „dobra Giffena” pochodzi od nazwiska Roberta Giffena, brytyjskiego ekonomisty, który w XIX

68 Nazwa „dobra Giffena” pochodzi od nazwiska Roberta Giffena, brytyjskiego ekonomisty, który w XIX w. badał popyt na mięso i chleb najuboższych rodzin irlandzkich. Istnienie tych dóbr nie zostało udowodnione empirycznie.

69 Żeby lepiej zrozumieć reakcje zapotrzebowania na dobro na zmiany ceny tego dobra (a

69 Żeby lepiej zrozumieć reakcje zapotrzebowania na dobro na zmiany ceny tego dobra (a także fenomen hipotetycznych dóbr Giffena) rozróżnimy teraz EFEKT SUBSTYTUCYJNY oraz EFEKT DOCHODOWY zmiany ceny.

70 Po zmianie ceny dobra zmiana popytu konsumenta zachodzi zarówno NA SKUTEK ZMIANY RELACJI

70 Po zmianie ceny dobra zmiana popytu konsumenta zachodzi zarówno NA SKUTEK ZMIANY RELACJI CEN nabywanych dóbr, jak i NA SKUTEK ZMIANY REALNEGO DOCHODU konsumenta.

71 Zmianę popytu konsumenta zachodzącą WYŁĄCZNIE pod wpływem zmiany relacji cen nabywanych dóbr nazywamy

71 Zmianę popytu konsumenta zachodzącą WYŁĄCZNIE pod wpływem zmiany relacji cen nabywanych dóbr nazywamy EFEKTEM SUBSTYTUCYJNYM zmiany ceny.

72 Efekt substytucyjny: A B

72 Efekt substytucyjny: A B

73 Zmianę popytu konsumenta spowodowaną WYŁĄCZNIE przez wywołaną ruchem ceny zmianę jego realnego dochodu

73 Zmianę popytu konsumenta spowodowaną WYŁĄCZNIE przez wywołaną ruchem ceny zmianę jego realnego dochodu nazywamy EFEKTEM DOCHODOWYM zmiany ceny.

74 Efekt dochodowy: B C

74 Efekt dochodowy: B C

75 Efekt substytucyjny i efekt dochodowy łącznie: A B C.

75 Efekt substytucyjny i efekt dochodowy łącznie: A B C.

76 ZADANIE Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a

76 ZADANIE Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a cena Y równa się 12. a) Narysuj LOB tego konsumenta.

77 Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a cena

77 Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a cena Y równa się 12. a) Narysuj LOB tego konsumenta. a) LOB została przedstawiona na rysunku. Współrzędne punktów L i N znajdujemy, dzieląc dochód konsumenta przez ceny dóbr (L: 120/8=15; N: 120: 12=10). Nachylenie LOB jest równe 0 N/0 L, czyli odpowiada relacji cen dóbr X i Y (0 N/0 L=10/15=2/3).

78 Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a cena

78 Dochód konsumenta, który nie oszczędza, wynosi 120, cena X wynosi 8, a cena Y równa się 12. a) Narysuj LOB tego konsumenta. a) LOB została przedstawiona na rysunku. Współrzędne punktów L i N znajdujemy, dzieląc dochód konsumenta przez ceny dóbr (L: 120/8=15; N: 120: 12=10). Nachylenie LOB jest równe 0 N/0 L, czyli odpowiada relacji cen dóbr X i Y (0 N/0 L=10/15=2/3). b) Gusty konsumenta są takie, że w przypadku X efekt substytucyjny podwyżki ceny dobra X ma odwrotny kierunek niż efekt dochodowy i jest od niego słabszy. Narysuj tę sytuację. Co powiesz o X?

79 b) Gusty konsumenta są takie, że w przypadku X efekt substytucyjny podwyżki ceny

79 b) Gusty konsumenta są takie, że w przypadku X efekt substytucyjny podwyżki ceny dobra X ma odwrotny kierunek niż efekt dochodowy i jest od niego słabszy. Narysuj tę sytuację. Co powiesz o X? X jest dobrem niższego rzędu. Efekt substytucyjny jest dla tego dobra skierowany odwrotnie niż dochodowy. Po wzroście ceny X pod wpływem efektu substytucyjnego popyt na X maleje (z XE do XB), a wskutek efektu dochodowego – wzrasta (z XB do XE’). X to dobro Giffena, bo efekt substytucyjny jest słabszy niż dochodowy. Wzrost ceny zwiększa zapotrzebowanie na to dobro (przejście z E do E’).